Ik bekeek ze vanaf een paar meter afstand.
Marta probeerde niemand te vervangen, en ik wilde het verdriet van mijn kind niet op de schouders van een tiener leggen.
Sofia bleef haar specialist bezoeken.
Maar er gebeurde iets simpels naast Marta dat ik al heel lang niet meer had gezien.
Mijn dochter was niet meer zo bang om fouten te maken.
Een paar weken later belde Marta me op.
— Ik ging naar binnen.
— Volgens schema?
– Ja.
— En de aandelenmarkt?
Hij begon te lachen.
— En de aandelenmarkt.
Op haar eerste dag als studente daar stond Sofia haar bij de poort op te wachten.
Toen hij haar zag, rende hij naar haar toe.
— Nu leer je pas echt iets!
— Dat lijkt er wel op.
Ik liep een beetje achter.
Marta had haar plek op eigen kracht verdiend. Ik had niets gekocht en had me er ook niet mee bemoeid om de regels te veranderen.
We hadden simpelweg een pad voortgezet dat Elena was begonnen en dat Marta helemaal alleen had bewandeld.
In de daaropvolgende maanden bleven Sofia en Marta elkaar zien. Soms hielp Marta haar met wiskunde, andere keren praatten ze gewoon.
En Sofia begon langzaam weer op het kind te lijken dat ze voorheen was.
Niet omdat ze haar moeder was vergeten.
Hij was het niet vergeten.
Ik ook niet.
Maar ik ben gestopt met ze elk uur bij te vullen, simpelweg omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren als er een lege plek overbleef.
Op een avond vroeg Sofia me:
— Papa, denk je dat mama ervoor gezorgd heeft dat ik Marta heb ontmoet?
Ik keek haar aan.
“Ik weet het niet. Ik denk dat ze elkaar net hebben ontmoet.”
Sofia dacht een paar seconden na.
Toen glimlachte hij.
— Het is nog steeds prachtig.
— Ja. Het is nog steeds prachtig.
Marta kon dankzij een beurs op school blijven, en Sofia bleef de hulp krijgen die ze nodig had en Marta zien.
Ik ben gestopt met de poging om elk probleem van mijn dochter om te zetten in iets dat ik voor haar neus moest oplossen.
En na twee jaar gewend te zijn geraakt aan haar stilte, begon ik haar weer in huis te horen lachen.
