DEEL 3 — De reis die al betaald was voordat ik nee zei
“Mevrouw, herkent u deze twee namen?”
De medewerker van het reisbureau las ze voor.
Karin.
En Thomas.
Ik zat in de wachtkamer van de huisartsenpost met mijn onderzochte pols op schoot.
“Mijn schoonmoeder en mijn man,” antwoordde ik.
“Dan begrijp ik waarom u de boekingsgegevens opvraagt.”
Ik sloot mijn ogen.
De suite met zeezicht was voor twee personen.
De businessclass-vluchten ook.
Mijn schoonmoeder had tijdens het diner gedaan alsof ik haar een vakantie moest gunnen.
Thomas had gedaan alsof hij alleen maar vrede wilde bewaren.
In werkelijkheid hadden ze samen een reis voor zichzelf geboekt en mijn geld gebruikt om die te betalen.
Wat ik eerst moest doen
Mijn advocaat had me aangeraden niet in woede het hele gezin te bellen.
Eerst moest ik zorgen dat mijn rekeningen veilig waren.
Ik meldde de betalingen bij de bank als ongeautoriseerd, liet mijn toegangsmiddelen vervangen en vroeg om onderzoek naar het apparaat waarmee de overboekingen waren gedaan.
Daarna wijzigde ik de toegang tot mijn e-mail en andere accounts.
Mijn advocaat hielp me de financiële gegevens veilig vast te leggen.
Ik wist op dat moment niet of en hoeveel geld de bank zou kunnen terughalen.
Maar Thomas mocht geen gelegenheid meer krijgen om nogmaals namens mij een betaling uit te voeren.
Ik verbleef voorlopig bij mijn vriendin Esther.
Zij deed open met twee glazen water in haar hand.
“Je hoeft niets uit te leggen voordat je hebt gezeten,” zei ze.
Toen begon ik te huilen.
Niet om de vakantie.
Om die paar seconden waarin ik op de grond had gelegen en Thomas alleen maar naar mij had gekeken.
Thomas kwam met bloemen
De volgende middag stond hij voor Esthers deur.
Ik had niet gezegd waar ik verbleef. Hij had haar adres kennelijk geraden omdat ik er vaker kwam.
Esther vroeg of ik hem wilde spreken.
Ik knikte, maar bleef zelf in de deuropening staan.
Thomas hield een bos bloemen vast.
“Kunnen we dit eindelijk uitpraten?”
“Je kunt beginnen met uitleggen waarom er €4.500 van mijn rekening is verdwenen.”
Hij liet zijn schouders zakken.
“Ik dacht dat je toch akkoord zou gaan.”
“Daarom heb je mijn toestemming niet gevraagd?”
“Je zei altijd dat je mijn moeder wilde helpen.”
“Helpen is iets anders dan betalen zonder dat ik het weet.”
Hij probeerde de bloemen aan mij te geven.
Ik nam ze niet aan.
“En waarom stond jij ook op die boeking?”
Thomas keek weg.
“Mam wilde niet alleen reizen.”
Ik voelde mijn gezicht warm worden.
“Dus jij wilde twee weken met je moeder naar Tenerife en ik mocht thuisblijven om het te betalen?”
“Zo kun je alles verkeerd laten klinken.”
Ik staarde hem aan.
Daar was het weer.
Niet wat hij had gedaan was verkeerd.
Mijn beschrijving ervan was verkeerd.
