OWEN.
Overloop.
Mijn handen spanden zich aan.
Daarna ontspanden ze weer.
Maak geen scène, zei ik tegen mezelf.
Dit was Alyssa’s bruiloft.
Mijn nicht.
Ik was eenendertig jaar oud. Ik kon een slechte zitplaats wel overleven. Ik kon achter een pilaar eten, beleefd glimlachen, de bruid en bruidegom feliciteren en daarna naar huis gaan.
Toen begon Dana opnieuw te praten.
“Ik zei nog tegen Alyssa dat hij waarschijnlijk met een van die sombere liefdesverdrietliedjes zou komen opdagen en de kinderen bang zou maken.”
Weer gelach.
Ze deed geen moeite zachter te praten.
Dat deed ze nooit wanneer de grap over mij ging.
Toch ging ik zitten.
Vijftien minuten lang staarde ik naar het menu en dronk lauw water terwijl obers door de balzaal liepen met dienbladen vol champagne.
Mijn gedeelte sloegen ze over.
Elke keer opnieuw.
De champagne ging naar de keurige tafels.
Overloop kreeg water.
Toen bulderde de stem van de dj door de luidsprekers.
“Laten we Alyssa’s geliefde inner circle naar de dansvloer halen!”
Mensen juichten.
Stoelen schoven naar achteren.
En toen stond Greg op.
Greg.
Hij trok zijn colbert recht, pakte zijn drankje en liep vlak langs mijn pilaar.
Toen hij me passeerde, grijnsde hij.
Iets in mij werd volledig stil.
Zes maanden eerder was Alyssa’s huwelijksuitnodiging bij mijn appartement aangekomen.
Twee weken nadat iedereen die van hen had ontvangen.
Ik merkte het.
Natuurlijk merkte ik het.
Maar ik negeerde de waarschuwing.
Ik belde haar.
Ze klonk vrolijk genoeg.
“Kom gewoon zelf,” zei ze tegen me. “Je hoeft niet altijd zo je best te doen.”
Daarna maakte ze weer een van haar gebruikelijke grapjes over mijn muziek.
Ik lachte het weg.
En ondanks alles besloot ik dat ik haar en Ben iets bijzonders wilde geven.
Iets wat niemand anders zomaar van een cadeaulijst kon kopen.
Ik bezat een vintage sunburst Fender Stratocaster die ik op een veiling had gekocht.
Hij was precies op de juiste plekken versleten, mooi zonder perfect te zijn, het soort gitaar dat eruitzag alsof er al verhalen in verborgen zaten.
Drie weken lang restaureerde ik hem zelf.
Voorzichtig.
Avond na avond.
Op de achterkant schilderde ik de namen van Alyssa en Ben, met daaronder hun trouwdatum. Ik tekende met de hand rozen die rond de letters krulden. Ik poetste de toets totdat die glansde. Ik maakte een speciaal ontworpen standaard.
Daarna belde ik twee kennissen en liet ik twee lokale tourmuzikanten hun handtekening erop zetten.
Tot slot legde ik de gitaar in een met fluweel beklede koffer.
Hij was niet alleen duur.
Hij was persoonlijk.
En op dat moment, terwijl Greg danste met Alyssa’s “geliefde inner circle”, lag die gitaar in de kofferbak van mijn auto.
Ik keek nog een paar seconden naar hem.
Toen stond ik op.
