Toen ik thuiskwam, was mijn vrouw bezig met de gebruikelijke avondtaken. In de keuken werd het avondeten klaargemaakt, de kinderen praatten in de aangrenzende kamer en op tafel lagen documenten die ze nog moest ordenen.
Alles was zoals altijd.
‘Je bent vandaag vroeg thuis,’ merkte ze op terwijl ze op de klok keek.
‘Ja. Weet je nog dat we vandaag onze trouwdag vieren?’
Ze glimlachte.
‘Natuurlijk weet ik dat nog.’
Ze zei het zo vanzelfsprekend, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik voelde me ongemakkelijk, want juist op deze dag had ik na al die jaren voor het eerst weer aan onze trouwdag gedacht, niet alleen omdat ik hem op de kalender had zien staan.
Ik stak haar de tas toe.
‘Dit is voor jou.’
Ze keek me verbaasd aan en keek vervolgens naar de tas.
‘Voor mij? Wat zit erin?’
‘Maak maar open.’
Voorzichtig haalde ze een doos tevoorschijn en tilde het deksel eraf. Toen ze de rode jurk zag, verstijfde ze.
Eerst zei ze niets.
Daarna streek ze met haar vingers over de stof, alsof ze zeker wilde weten dat dit echt gebeurde. Haar lippen trilden een beetje en haar ogen vulden zich met tranen.
‘Heb je die voor mij gekocht?’ vroeg ze zachtjes.
‘Natuurlijk. Voor wie anders?’
Ik probeerde er een grapje van te maken, maar ze lachte niet. Ze drukte de jurk tegen zich aan, glimlachte door haar tranen heen en barstte toen plotseling in zo’n oprechte lach uit dat ik niet wist hoe ik moest reageren.
‘Wat is er? Vind je hem niet mooi?’ vroeg ik.
‘Jawel,’ antwoordde ze terwijl ze haar wangen droogveegde. ‘Ik vind hem prachtig.’
‘Waarom huil je dan?’
