Uit onderzoek blijkt dat er in twee van de negen huismerken slechts 5 procent jasmijnrijst zit. Wat het gedeelte niet-jasmijnrijst is, is lastig te onderzoeken. Het vermoeden bestaat dat dit vooral goedkope witte langkorrelrijst is.
In een pak pandanrijst blijkt vaak niet te zitten wat ze beloven
Zes van de negen merken mogen hun rijst helemaal niet als jasmijnrijst verkopen
Jasmijnrijst (andere soorten dan Thai Hom Mali) mag zo genoemd worden als het voor minimaal 80 procent uit jasmijnrijst (met het juiste DNA) bestaat. De rest van het percentage kan en mag andere rijst zijn. Dit omdat er een kans bestaat dat er een andere rijst tussen groeit of dat de rijst vermengd wordt in de verwerkingsfabriek na de oogst. Daarnaast kunnen verkopers door mengen van jasmijnrijst met andere rijstsoorten het product goedkoper maken.
Een beetje bijmenging schijnt dus normaal te zijn, maar zes van de in totaal negen onderzochte merken zitten onder de grens van 80 procent. Gwoon en Albert Heijn maken het met een schamele vijf procent wel heel bont.
De duurste en puurste soort jasmijnrijst is Thai Hom Mali
Deze rijst groeit alleen in het noordoosten van Thailand. Het mag alleen Thai Hom Mali rijst heten als de rijst voor 92 procent uit Thai Hom Mali bestaat. De overige 8 procent rijst kan per ongeluk in de Thai Hom mali terecht komen, om dezelfde redenen als bij de 'gewone' jasmijnrijst. Ook kan rijst muteren in het veld, waardoor de rijst net geen Thai Hom Mali meer is. Men kan 100 procent Thai Hom Mali niet garanderen, maar het is wel onderhevig aan strengere controles dan bij gewone jasmijnrijst.
