Vervolgens voegde hij eraan toe:
“Ik houd haar elke dag in de gaten. Maar ik weet niet hoe lang ik dit nog vol kan houden.”
Mijn hart kromp ineen. Waar was hij naar aan het kijken? En waarom mocht ik dat niet weten?
Een paar weken later begon ik me ongewoon moe te voelen. Soms werd ik duizelig.
Een keer, na de lunch, voelde ik me zo zwak dat ik op de bank moest gaan zitten.
George kwam naar me toe.
“Gaat het goed met je?”
“Ik weet het niet. Ik voel me de laatste tijd vreemd.”
Zijn uitdrukking veranderde.
“Misschien moet je een dokter raadplegen.”
‘Dat zal ik doen,’ antwoordde ik.
Maar ik heb hem niet verteld wanneer.
Ik besloot om me zonder hem te laten onderzoeken.
Die ochtend vertelde ik George dat ik een vriend ging bezoeken.
In plaats daarvan ben ik naar het ziekenhuis gegaan.
De dokter heeft diverse bloedonderzoeken aangevraagd.
Twee dagen later ontving ik een telefoontje.
“Mevrouw Margaret, wilt u alstublieft morgen naar het ziekenhuis komen? De arts wil uw resultaten graag persoonlijk met u bespreken.”
“Is er iets mis?”
De verpleegster aarzelde.
“Het is beter om met de dokter te overleggen.”
Ik heb die nacht nauwelijks geslapen.
De volgende ochtend zat ik tegenover de dokter. Zijn naam was Dr. Wilson. Hij staarde lange tijd naar zijn computerscherm.
tijd. Daarna haalde hij mijn testresultaten op.
“Mevrouw Margaret, we hebben iets gevonden in uw bloedonderzoek.”
Ik was doodsbang.
“Wat heb je gevonden?”
Hij zette zijn bril af.
“Voordat ik iets uitleg, moet ik weten wie er bij jullie thuis het eten klaarmaakt.”
“Mijn man.”
“Altijd?”
“Bijna altijd.”
“Heeft hij je ooit beperkingen opgelegd over wat je wel en niet mag eten?”
Op dat moment herinnerde ik me het donkere brood.
“Ja. Al jaren staat hij me niet toe om wit brood te eten.”
De dokter zweeg even. Toen vroeg hij:
Weet je man dat je hier vandaag bent?
“Nee.”
Dr. Wilson sloot de map.
“Voordat we conclusies trekken, raad ik aan om eerst wat extra tests uit te voeren voordat u dit met uw man bespreekt.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dokter, denkt u dat mijn man iets doet om mij kwaad te doen?”
Hij bekeek me aandachtig.
“Ik ben nog niet tot die conclusie gekomen. Maar sommige van uw testresultaten suggereren dat we uw voedingspatroon en medische geschiedenis nader moeten onderzoeken.”
Ik verliet het ziekenhuis nauwelijks op mijn benen. Toen ik thuiskwam, ging ik meteen naar de keuken.
George was buiten in de tuin. Ik opende de kast die ik volgens hem niet mocht aanraken.
