“Het criminele circuit,” zegt ze zacht. “Dat woord had ik nooit aan mijn kind willen koppelen.” De politie aan de deur. Telefoontjes diep in de nacht. De constante angst dat er iets vreselijks zou gebeuren. “Ik sliep niet meer. Mijn lijf stond strak van de spanning. Elke dag opnieuw.”
Wat het meest raakt, is het gevoel dat ze gefaald heeft. “Mensen zeggen: ‘Je hebt ze toch goed opgevoed?’ Maar als dat zo was, zaten we hier dan?” Ze voelt zich verantwoordelijk voor alles wat misliep. Voor elke misstap die haar kinderen maakten. “Als moeder draag je alles mee. Ook wat zij kapotmaken.”
Langzaam raakte Jeanet zelf op de achtergrond. Haar dagen werden één lange modus van zorgen en oplossen. “Ik heb geen dromen meer,” zegt ze. “Geen plannen. Alles draait om brandjes blussen.” Ze voelt zich leeg, op, oud. “Ik ben 42, maar soms lijk ik wel 70.”
En dan is er die ene gedachte. Die waar ze zich diep voor schaamt. “Zonder kinderen was mijn leven misschien rustiger geweest. Lichter. Misschien was ik dan nog meer mezelf geweest.”
Ze benadrukt dat ze haar kinderen nooit loslaat. “Ik blijf hun moeder. Tot het allerlaatst.” Maar eerlijk zijn is voor haar ook durven zeggen wat bijna niemand hardop denkt. “Liefde en spijt kunnen naast elkaar bestaan.”
Jeanet kijkt weg en zegt dan: “Mensen zeggen dat kinderen je leven verrijken. Maar soms… halen ze het ook onderuit.”
En dat uitspreken voelt voor haar misschien wel als het grootste taboe.
