De sfeer in het huis van mijn grootmoeder was verstikkend. Ze was nog geen week geleden overleden, en de geur van haar favoriete lavendelparfum hing nog in de gangen, maar van het respect of de rust die haar toekwamen, was niets meer over. De notaris had zojuist het testament voorgelezen en de bom was direct gebarsten. Grootmoeder had in haar testament niemand iets nagelaten. Geen cent, geen meubelstuk, geen aandelen. Niets.
Voor mijn tantes, ooms en neven was dit een onverteerbare klap. Zij hadden jarenlang alleen maar contact met haar gehouden in de hoop op een vette erfenis. Voor mij voelde het als een steek in mijn hart, maar om een heel andere reden. Ik had haar de laatste maanden van haar leven intensief verzorgd. Ik had haar maaltijden gekookt, haar medicijnen gesorteerd en urenlang naar haar verhalen geluisterd terwijl de rest van de familie het te druk had met hun eigen leven. Dat ze mij ook niets had nagelaten, deed pijn. Niet om het geld, maar om het gevoel dat mijn liefde en zorg onopgemerkt waren gebleven.
Binnen een oogwenk veranderde het statige oude huis in een ordinair slagveld. Omdat het testament geen uitsluitsel gaf, besloot de familie dat het 'ieder voor zich' was. Tante Clara trok de antieke zilveren kandelaars uit de kast, terwijl mijn oom over de eettafel schreeuwde dat de kristallen glazen aan hem toebehoorden. Zelfs om de kleinste spullen—oude fotolijstjes, boeken, een antieke klok—werd gevochten alsof hun levens ervan afhingen. Het was een beschamend en misselijkmakend schouwspel.
