Zwangerschap is een periode die een koppel dichter bij elkaar zou moeten brengen. Het is een tijd van verwachting, van samen plannen maken voor de toekomst en van wederzijdse steun. Voor mij was het een zware weg. Met 35 weken zwangerschap was ik fysiek en mentaal uitgeput. Mijn buik was zwaar, ik had constant last van rugpijn en slapen was een zeldzame luxe geworden. Die bewuste nacht was ik eindelijk in een diepe, broodnodige slaap gevallen. Totdat ik ruw werd gewekt.
Het was rond drie uur 's nachts toen ik voelde dat er ruw aan mijn schouder werd geschud. Ik schrok wakker, mijn hart bonkte in mijn keel. In de duisternis van de slaapkamer zag ik de contouren van mijn man, Mark, naast het bed staan. Mijn eerste reflex was paniek. Was er ingebroken? Was er brand? Was er iets mis met een familielid?
"Word wakker," fluisterde hij met een ijzige, emotieloze stem. "We moeten praten. Nu."
Ik ging moeizaam rechtop zitten, steunend op mijn ellebogen, terwijl de pijn in mijn onderrug direct weer opspeelde. "Mark, wat is er aan de hand? Is er iets ergs gebeurd?" stamde ik, nog half in slaap.
Wat hij daarna zei, wiste in één klap alle slaap uit mijn systeem en veranderde mijn leven voorgoed.
Hij keek me niet eens aan toen hij de woorden uitsprak. "Ik kan dit niet meer. Ik hou niet meer van je, en ik wil deze baby eigenlijk helemaal niet. Ik heb al maanden een relatie met iemand anders en zij is de vrouw met wie ik echt oud wil worden. Ik wil dat je morgen je spullen pakt en vertrekt."
