Hij kende elke bocht, elke halte en zelfs elke kuil in de oude weg. Normaal verliep de rit rustig, dus die dag merkte Viktor niets verdachts.
In de bus zaten ongeveer twintig mensen. Enkele mannen zaten alleen bij de ramen, twee vrouwen praatten zachtjes met elkaar, en een oudere passagier op de achterbank deed alsof hij sliep.
Ze zagen er allemaal uit als gewone mensen die vroeg in de ochtend op weg waren naar hun bezigheden. Iemand hield een tas in zijn hand, iemand keek op zijn telefoon, en enkele passagiers waren gekleed in eenvoudige jassen en sportkleding.
Toen de bus de stad verliet, werd de weg bijna leeg. Aan beide kanten strekte zich dicht bos uit, en de dichtstbijzijnde huizen lagen ver achter hen.
Viktor hield het stuur rustig vast en luisterde naar zachte muziek, toen plotseling achter de bocht een zwarte terreinwagen verscheen.
De auto reed scherp de tegenliggende rijstrook op, haalde de bus in, remde vervolgens vlak voor hem af en blokkeerde volledig de weg.
Viktor kon nog net op tijd remmen.
De bus schokte, de passagiers zwiepten op hun stoelen en een vrouw gilde van schrik.
– Wat doet hij? – vroeg iemand luid uit de bus.
De chauffeur antwoordde niet. Hij staarde naar de terreinwagen en wist al dat dit geen toeval was.
De auto stond dwars op de weg, zodat de bus noch rechts, noch links kon passeren. Bijna meteen gingen vier portieren open en stapten er enkele stevige mannen uit.
Sommigen droegen capuchons, anderen probeerden hun gezicht niet eens te verbergen. In hun handen hielden ze metalen buizen, zware honkbalknuppels en grote hamers.
Viktor had zoiets alleen in het nieuws gezien.
De afgelopen maanden hadden er op de buitenwegen verschillende overvallen op bussen plaatsgevonden. De daders blokkeerden de weg, intimideerden de chauffeur, drongen naar binnen en namen geld, telefoons en sieraden van de passagiers af.
