Op sociale media wordt het contrast nog groter
Wie online discussies over demonstraties volgt, ziet al snel twee kampen ontstaan.
Onder berichten over boerenacties reageren mensen die vinden dat boeren eindelijk opkomen voor hun belangen. Anderen zijn juist woest over trekkers, blokkades en de gevolgen voor andere weggebruikers.
Bij klimaatacties zie je vrijwel het omgekeerde gebeuren.
De een noemt de demonstranten moedig omdat ze ver gaan voor hun overtuiging. De ander vraagt zich af waarom automobilisten en voorbijgangers daarvan de dupe moeten zijn.
En dan klinkt het bekende verwijt: meten met twee maten.
Maar valt dit één op één te vergelijken?
Juist die vraag maakt het debat zo fel.
Niet elk protest ziet er hetzelfde uit. Locatie, duur, schaal, risico’s en de manier van actievoeren kunnen flink verschillen. Ook de reactie van politie en overheid pakt daardoor per demonstratie anders uit.
Toch draait het Johan vooral om het principe.
Als je accepteert dat burgerlijke ongehoorzaamheid soms bij demonstreren hoort, moet je volgens hem niet ineens van houding veranderen omdat je de boodschap niet deelt.
En andersom ook: wie vindt dat wegen nooit geblokkeerd mogen worden, zou dat óók moeten zeggen wanneer het doel van de actie wél sympathiek is.
“Blijkbaar draait het vooral om wie er actievoert”
Daar zit volgens Johan uiteindelijk de meeste ergernis.
Hij heeft het idee dat veel Nederlanders eerst kijken wie er demonstreert en pas daarna bepalen wat ze van de actiemethode vinden.
Ben je het eens met de demonstranten? Dan voelt een blokkade al snel noodzakelijk.
Ben je het oneens met hun boodschap? Dan is precies dezelfde overlast ineens onacceptabel.
“Daar kan ik slecht tegen”, zegt Johan. “Je hoeft het niet met die boeren eens te zijn. Je hoeft het ook niet met Extinction Rebellion eens te zijn. Maar dezelfde regels zouden toch voor iedereen moeten gelden?”
