Toen ik hem ermee confronteerde, kon hij me geen verhalen meer vertellen.
Maar er deed zich een veel groter probleem voor hem voor.
Zijn bedrijf was praktisch failliet.
Hij moest belastingen, leveranciers en leningen betalen.
Het kennelijk zeer belangrijke contract dat hij had beloofd, was afhankelijk van een investering die hij nooit heeft ontvangen.
Mauricio dacht dat mijn geld hem zou redden.
Toen was hij van plan me te verlaten.
Drie dagen later ontving de politie officieel mijn klacht over het valse document.
Ik heb ook bewijsmateriaal ingediend met betrekking tot Elvira en het besmette product.
Ik heb er niet om gevraagd dat iemand op theatrale wijze voor mijn ogen gearresteerd zou worden.
Ik had geen scène nodig.
Ik wilde een degelijk bestand.
De laatste familiebijeenkomst vond plaats in het ziekenhuis.
Renata lag nog steeds in het ziekenhuis, in het verband en met een uitdrukkingloos gezicht.
Elvira stond naast haar.
Mauricio verscheen toen Javier en ik binnenkwamen.
—Wat doet hij hier?
Ik legde een map op tafel.
—Ik ben gekomen om dit af te maken.
Mauricio opende het.
Eerst vond ik het echtscheidingsverzoek.
Naar aanleiding van meldingen over het onderzoek naar namaakproducten.
Vervolgens de jaarrekening.
Tot slot, de foto’s van Natalia.
Zijn gezicht veranderde.
— Valeria…
-NEE
Dat was het enige woord dat ik nodig had.
Elvira stond op.
—Hoe kun je haar dit aandoen, terwijl haar zus in deze toestand verkeert?
Ik keek haar aan.
—Wil je dat Renata weet waarom ze zich zo gedraagt?
Zijn gezicht verloor zijn kleur.
Renata draaide langzaam haar hoofd om.
-Wat betekent dat?
Ik pakte mijn telefoon
Ik heb naar de ziekenhuisopname geluisterd.
Elvira’s stem vulde de kamer.
“Het was voor Valeria… Ik wilde haar een lesje leren… Ik wist niet dat Renata het zou gebruiken.”
Renata blijft roerloos.
Ik dacht dat ik elk moment in gillen zou uitbarsten.
Hij heeft het niet gedaan.
Dat was nog erger.
‘Mam,’ fluisterde hij. ‘Was het voor haar?’
Elvira begon te huilen.
—Mijn lieve zoon, ik had nooit de intentie om…
—Maar je wilde zijn gezicht echt verminken.
—Ik was wanhopig
—Ben je wanhopig omdat ik je zijn huis niet wil geven?
Elvira probeerde dichterbij te komen.
Renata stak haar hand op.
-Raak me niet aan
Mauricio wilde ingrijpen.
—We zijn allemaal geschokt
Daarna speelde ik het tweede deel.
Alleen al zijn stem sprak boekdelen over de garanties van mijn bedrijf, het huis en Natalia.
Renata sloot haar ogen.
Elvira keek naar haar zoon alsof ze pas op dat moment begreep wie hij was.
—Heb je een andere vrouw?
Mauricio keek me vol haat aan.
—Spioneerde je me?
—Ik beschermde mezelf
—Jij bent de oorzaak van dit alles!
Javier zette een stap naar voren.
—Ik raad u aan voorzichtig te zijn met wat u zegt. Er is al een formeel onderzoek gaande.
Mauricio bleef zwijgend.
Voor het eerst sinds ik hem ontmoette, had ik geen voorbereide zin.
