Max keek van haar naar mij.
“Zakelijke herstructurering. Volkomen normaal.”
Edward knikte.
“Herstructureren is normaal.”
Hij wees naar de map.
“De timing kan interessant zijn.”
Max sloeg de doos dicht.
“Wegwezen.”
Edward keek hem rustig aan.
“Graag.”
Toen pakte hij mijn hand.
“Emma?”
Ik keek naar onze vingers.
Dit was afgesproken.
De nepdate.
De hand vasthouden.
De glimlach.
Doen alsof.
Maar ineens voelde niets eraan nep.
Ik keek naar mijn dochters.
Sophie, tien, stond verderop bij Max’ moeder.
Ze keek bezorgd.
Lily, drie, begreep gelukkig nauwelijks wat er gebeurde.
Ik trok mijn hand los van Edward.
Niet omdat ik boos op hem was.
Omdat ik moeder was voordat ik ex-vrouw was.
Ik liep naar Sophie.
“Hé.”
“Is papa boos?”
Ik knielde voor haar.
“Er zijn wat volwassen dingen waar papa en ik later over moeten praten.”
“Hebben jullie ruzie?”
“Nee.”
Dat was niet helemaal waar.
Maar dit was niet haar last.
Ik pakte haar handen.
“Jij hebt niets verkeerd gedaan. Claire ook niet door met papa te trouwen. En niemand gaat jou vragen partij te kiezen. Begrijp je dat?”
Ze knikte langzaam.
“Ga je weg?”
“Alleen als jij met me mee wilt.”
Ze keek naar haar vader.
Max stond nog bij de doos.
Voor het eerst sinds ik hem kende, leek hij niet te weten wat hij moest doen.
Sophie keek weer naar mij.
“Ik wil met jou mee.”
Mijn hart brak een beetje.
“Oké.”
We vonden Lily.
Tien minuten later liepen Edward, mijn dochters en ik naar buiten.
Achter ons begon de muziek opnieuw.
Maar de bruiloft voelde voorbij.
DEEL 3
In de auto zei ik bijna niets.
Edward reed.
Sophie en Lily zaten achterin.
Lily viel binnen tien minuten in slaap.
Sophie keek uit het raam.
Toen we bij mijn huis aankwamen, hielp Edward de kinderen naar binnen.
Ik bracht Lily naar bed.
Sophie wilde nog even bij me blijven.
“Vind je Claire stom?”
De vraag verraste me.
“Nee.”
“Maar papa ging met haar toen jullie nog getrouwd waren.”
Ik ging naast haar op bed zitten.
“Wat papa deed, heeft me veel pijn gedaan.”
“Dus wel.”
Ik glimlachte verdrietig.
“Volwassen gevoelens zijn ingewikkeld.”
“Dat zeggen volwassenen als ze geen antwoord willen geven.”
Ik moest lachen.
“Dat is waar.”
Ik streek haar haar uit haar gezicht.
“Ik hoef Claire niet aardig te vinden. Maar jij mag haar wel aardig vinden als ze goed voor jou is.”
Sophie dacht na.
“En papa?”
“Je mag van papa houden.”
“Ook als jij boos op hem bent?”
“Vooral dan.”
Ze sloeg haar armen om me heen.
Dat was het moment waarop ik wist dat ik iets anders wilde doen dan Max ooit had gedaan.
Ik wilde mijn pijn niet gebruiken als wapen.
Niet tegen hem.
Niet via onze kinderen.
Toen Sophie sliep, liep ik naar beneden.
Edward zat aan mijn keukentafel.
Voor hem stonden twee koppen thee.
Ik bleef in de deuropening staan.
“Wie ben jij?”
Hij keek op.
“Dat is een grote vraag voor bijna middernacht.”
“Edward.”
Zijn glimlach verdween.
“Ga zitten.”
“Nee.”
Hij knikte.
“Eerlijk.”
“Je hebt me nooit verteld dat je familie Bennett Capital bezit.”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat op kantoor niemand het hoeft te weten.”
“Je had een investeringsmaatschappij, maar besloot voor een salaris tussen gewone mensen te werken?”
“Mijn vader wilde dat ik vijf jaar buiten het familiebedrijf werkte voordat ik een operationele rol kreeg.”
“Waarom?”
“Omdat hij vindt dat rijke zoons die alleen met rijke zoons werken uiteindelijk idioten worden.”
Ik kon een lach niet tegenhouden.
“Hij klinkt subtiel.”
“Dat is hij niet.”
“En Westbridge?”
Zijn gezicht werd serieuzer.
“Daar moet ik voorzichtig mee zijn.”
“Waarom?”
“Omdat ik geen vertrouwelijke informatie mag delen.”
“Maar je gaf Max documenten.”
“Alleen materiaal dat juridisch uit openbare bronnen of uit informatie kwam die gedeeld mocht worden. Ik heb onze juristen dat vooraf laten controleren.”
Ik staarde hem aan.
“Je hebt juristen gevraagd of je mijn ex-man op zijn bruiloft een doos mocht geven?”
Hij kuchte.
“Als je het zo zegt, klinkt het kinderachtig.”
“Het was kinderachtig.”
“Een beetje.”
“Edward.”
“Oké. Heel erg.”
Ik ging eindelijk zitten.
“Waarom?”
Hij keek naar zijn handen.
“Omdat ik hem al maanden dingen over jou hoorde zeggen.”
“Wat?”
“Dat je jezelf had laten gaan. Dat jij afhankelijk van hem was geweest. Dat jij geluk had dat hij je zolang had verdragen.”
Mijn maag draaide zich om.
“Hoe hoorde jij dat?”
“De vastgoedwereld is kleiner dan mensen denken.”
Ik keek naar mijn thee.
“Dus je wilde hem vernederen.”
“Eerst wel.”
“En daarna?”
