DEEL 2 — De halve maan
‘Is alles in orde hierbinnen?!’, vroeg dokter Rachel Vance, terwijl ze naar het bed snelde, haar operatiehandschoenen nog aan.
“Haal haar bij me weg!” schreeuwde Audrey, waarna ze in een fauteuil zakte, haar gezicht vastgreep en onbedaarlijk begon te huilen.
Ik zat als aan de grond genageld op het ziekenhuisbed, de huilende pasgeborene tegen mijn borst gedrukt, en staarde naar mijn tweelingbroer.
Ik herkende precies die halvemaanvormige geboortevlek.
Het was geen toevallige genetische afwijking. Het was een dominante, erfelijke vaateigenschap die gedurende drie generaties van de familie Vance werd doorgegeven – de prominente, schatrijke scheepvaartdynastie uit Charleston, eigendom van onze stiefvader, Arthur Vance!
Onze overleden moeder trouwde met Arthur Vance toen Landon en ik twaalf jaar oud waren. Arthurs biologische zoon – onze arrogante, zesendertigjarige stiefbroer Julian Vance – had precies dezelfde halvemaanvormige moedervlek op zijn linkerschouder. Julians zevenjarige zoon had hem op zijn enkel.
Landon droeg de Vance-bloedlijn niet. Hij was een Sterling. Hij had geen enkele biologische verwantschap met Arthur of Julian Vance.
Dat betekende dat de kleine Clara – het meisje dat ik negen maanden in mijn buik had gedragen, in de overtuiging dat ze was ontstaan uit het DNA van mijn tweelingbroer – biologisch gezien de dochter was van Julian Vance!
Landon zette langzaam en moeizaam een stap in de richting van zijn snikkende vrouw. Zijn stem zakte tot een ijzig, vlijmscherp gefluister dat dwars door het geluid van de hartmonitoren heen sneed:
‘Je hebt toch met Julian geslapen, Audrey?’
Audrey hield abrupt op met snikken. Ze trok haar handen van haar gezicht en keek Landon aan met grote, bloeddoorlopen, paniekerige ogen.
‘Landon… nee… laat me het alsjeblieft uitleggen…’ snikte Audrey, terwijl ze haar handen uitstrekte.
‘Je hebt toch niet alleen maar met hem geslapen!’ brulde Landon, zijn zelfbeheersing volledig verdwenen en plaatsmakend voor rauwe, onvervalste woede. ‘Toen we naar de fertiliteitskliniek in Atlanta gingen… heb je mijn donorsperma verwisseld met dat van Julian! Je hebt mijn tweelingzus gebruikt als couveuse om het kind van mijn stiefbroer te dragen!’
Dr. Vance en de twee dienstdoende verpleegsters slaakten een kreet van afschuw en deinsden achteruit tegen de muur, terwijl de duistere, ongelooflijke misdaad in de steriele lucht hing.
Ik keek naar het baby’tje in mijn armen. Mijn hoofd bonkte. Het bloed stolde in mijn aderen toen ik me realiseerde wat me was aangedaan.
Ik had ermee ingestemd mijn lichaam, mijn gezondheid en mijn leven op het spel te zetten voor mijn tweelingbroer, om vervolgens ongewild draagmoeder te worden in een bedrieglijke affaire tussen mijn schoonzus en mijn roofzuchtige stiefbroer!
