DE BRUID DEED HAAR RING AF EN LIEP HET GEMEENTEHUIS UIT
Veertig minuten vóór ze officieel zouden trouwen, keek Darja’s vader naar het scherm van de telefoon van zijn toekomstige schoonfamilie.
Hij las de lijst één keer.
Toen nog een keer.
Daarna zette hij langzaam zijn bril af.
“Meent u dit serieus?”
Darja stond een paar meter verderop bij de spiegel in de hal en zag alles via de weerspiegeling.
Tamara Sergejevna hield haar telefoon stevig met beide handen vast. Terwijl ze sprak, scrolde ze door een lange lijst vol bedragen.
Darja’s vader maakte zwijgend zijn bril schoon, zette hem weer op en keek opnieuw.
Zijn gezicht veranderde.
Pavel merkte dat Darja naar hen keek.
“Begin alsjeblieft niet meteen,” mompelde hij.
“Misschien laat mama gewoon zien wat ze wil kopen.”
Over minder dan een uur zouden ze worden opgeroepen voor de huwelijksregistratie.
Darja knikte.
Maar ergens diep vanbinnen voelde ze al dat er iets niet klopte.
Want dit onderwerp hadden ze eerder besproken.
Twee keer zelfs.
En beide keren dacht Darja dat het daarmee klaar was.
Ze had zich vergist.
Het ‘gratis’ appartement dat plotseling een prijskaartje kreeg
Darja en Pavel waren bijna drie jaar samen.
Darja was eenendertig, Pavel drieëndertig.
Zij werkte als productmanager. Hij was elektromonteur bij een bedrijf.
Vanaf het begin hadden ze besloten hun bruiloft grotendeels zelf te betalen.
Geen financiële verplichtingen.
Geen discussies achteraf over wie hoeveel had betaald.
Geen ouders die jaren later konden zeggen:
“Vergeet niet wat wij voor jullie hebben gedaan.”
Ze hielden het bewust klein.
Een officiële registratie, een restaurant voor achtentwintig gasten en een fotograaf voor een paar uur.
In totaal hadden ze ongeveer 420.000 roebel opzijgezet.
Vier maanden vóór de bruiloft kwam Pavels moeder, Tamara Sergejevna, met een voorstel dat aanvankelijk bijna te mooi leek om waar te zijn.
Ze bezat een eenkamerappartement dat ze vroeger verhuurde. Na het vertrek van de laatste huurders stond het al enkele maanden leeg.
De renovatie was eenvoudig, maar alles wat noodzakelijk was, stond er: een keukenblok, een fornuis, een bank en een kast.
“Waarom zouden jullie elke maand zoveel geld aan huur verspillen?” zei Tamara Sergejevna.
“Ga gewoon in mijn appartement wonen.”
“Jullie betalen alleen gas, water en elektriciteit. Ondertussen kunnen jullie sparen voor een eigen woning.”
Darja was oprecht blij.
Tot dat moment huurden zij en Pavel zelf een appartement voor bijna 40.000 roebel per maand.
Dit betekende dat ze in één jaar bijna een half miljoen konden sparen.
Er was maar één detail.
“Ik houd zelf een sleutel,” zei Tamara Sergejevna meteen.
“Het blijft tenslotte mijn appartement.”
“Je weet maar nooit.”
Darja vond het ongemakkelijk.
Maar ze besloot er geen probleem van te maken.
Dat was haar eerste concessie.
Niet haar laatste.
Een paar weken later kwamen beide families bij Tamara Sergejevna bijeen.
Ze schonk thee in, zette taart op tafel en praatte opgewekt over het restaurant, de gasten en de bruiloft.
Tot ze plotseling aan Darja’s moeder vroeg:
“Wat zijn jullie eigenlijk van plan de kinderen voor de bruiloft te geven?”
“Geld,” antwoordde Darja’s moeder.
“Dan kunnen ze zelf bepalen waaraan ze het besteden.”
Tamara Sergejevna glimlachte nauwelijks.
“Geld is een cadeau. Ik heb het over de bruidsschat.”
Even dacht Darja’s moeder dat ze een grap maakte.
“Bruidsschat?”
