“Het is toch niet de negentiende eeuw?”
“Noem het zoals u wilt,” antwoordde Tamara Sergejevna. “Van onze kant is er het appartement. Van jullie kant de inrichting. Dan is alles eerlijk verdeeld.”
Darja’s vader zette langzaam zijn kopje neer.
“Maar het appartement blijft toch van u?”
“De kinderen zullen er wonen.”
“Wonen, ja. Maar daardoor worden ze geen eigenaar.”
Er viel een ongemakkelijke stilte.
Pavel veranderde snel van onderwerp en begon over het restaurant.
Het gesprek ging verder.
Maar twee dagen later kreeg Darja een link van Tamara Sergejevna.
Een koelkast.
Prijs: ruim 70.000 roebel.
Daarna kwam een wasmachine.
Toen een bank.
Toen een eettafel.
Bij de volgende link belde Darja haar.
“Tamara Sergejevna, waarom stuurt u mij dit allemaal?”
“Wij kopen geleidelijk zelf wel wat we nodig hebben.”
“Ik stuur het ook niet voor jou.”
“Stuur de links door naar je moeder. Dan kan zij kiezen.”
Darja zweeg even.
“Waarom zou mijn moeder meubels moeten uitkiezen voor uw appartement?”
“Omdat dit jullie bijdrage is.”
“We hebben dit al besproken.”
“Nee,” antwoordde Tamara Sergejevna koel. “U hebt het gezegd. Wij hebben nergens mee ingestemd.”
Die avond belde ze haar zoon.
Na het gesprek liep Pavel lange tijd door de keuken.
Toen zei hij:
“Kun je misschien wat zachter tegen haar zijn?”
Darja keek hem aan.
“Waarom?”
“Ze heeft het gevoel dat jouw ouders haar appartement als een gratis hotel beschouwen.”
Darja dacht eerst dat hij een grap maakte.
“Zij heeft zélf voorgesteld dat we hier zouden wonen.”
“Ik weet het.”
“Dus?”
“Ze heeft gewoon haar eigen idee van wat eerlijk is.”
Darja wilde geen ruzie.
Er waren nog minder dan drie maanden tot de bruiloft.
Dus liet ze het gaan.
Opnieuw.
“Mama wil gewoon dat alles eerlijk verdeeld wordt”
Een maand later gebeurde het opnieuw.
Het was zaterdagochtend toen Tamara Sergejevna belde.
Niet om te vragen of ze langs mocht komen.
Ze stond al beneden.
En enkele minuten later ging de voordeur open.
Met haar eigen sleutel.
Ze liep zonder aarzelen door het appartement, bekeek de keuken, inspecteerde de kamer en bleef uiteindelijk bij het raam staan.
“Deze gordijnen moeten vervangen worden.”
Daarna wees ze naar de bank.
“Die neem ik mee naar het buitenhuis. Jullie moeten toch een nieuwe kopen.”
“We zijn helemaal niet van plan nu een nieuwe bank te kopen,” zei Darja.
“Waar moeten jullie gasten na de bruiloft dan zitten?”
