“Op deze.”
Tamara Sergejevna zuchtte geïrriteerd.
“Pasja!”
Pavel kwam erbij.
“Leg jij het haar eens uit. Moet ik in mijn eentje het hele appartement voor jullie verzorgen?”
Ze begon op haar vingers af te tellen.
“Van mijn kant komen de muren. De renovatie. De keuken. Het fornuis.”
Toen keek ze Darja recht aan.
“En wat komt er van jouw kant?”
Darja glimlachte strak.
“Van mijn kant kom ikzelf.”
Tamara Sergejevna fronste.
“Pasja trouwt met míj,” vervolgde Darja, “niet met de koelkast van mijn ouders.”
Pavel trok onmiddellijk een gezicht.
“Kunnen we dit soort opmerkingen achterwege laten?”
Nadat zijn moeder was vertrokken, vroeg hij Darja opnieuw om geduld.
“Mama wil gewoon dat alles eerlijk verdeeld wordt.”
“Prima,” zei Darja. “Dan betalen we haar gewoon huur. Met een contract. En verder zijn we haar niets verschuldigd.”
“Waarom maak je alles meteen zo extreem?”
“Dat is niet extreem. Dat is duidelijk.”
“Dasj, we kunnen bijna een half miljoen per jaar sparen door hier te wonen.”
Daar had hij gelijk in.
En dus gaf Darja opnieuw toe.
Ze maakten een afspraak.
Alle meubels die ze nodig hadden, zouden ze zelf kopen.
Van hun eigen geld.
Geen geld vragen aan hun ouders.
Geen ‘bruidsschat’.
Geen nieuwe discussies.
Pavel beloofde persoonlijk met zijn moeder te praten.
Een paar dagen later zei hij:
“Het is geregeld.”
Darja geloofde hem.
Twee weken vóór de bruiloft nodigden haar ouders hen uit voor het avondeten.
Aan het einde van de avond zei haar vader:
“We hebben 180.000 roebel als huwelijkscadeau voor jullie klaargelegd.”
“We maken het na de registratie over.”
“Jullie mogen zelf bepalen wat jullie ermee doen.”
Pavel bedankte hen vriendelijk.
Maar later, in de auto, stelde hij een vraag die Darja niet had verwacht.
“Zijn ze echt niet van plan meer te geven?”
Ze draaide haar hoofd naar hem toe.
“Wat bedoel je?”
“Mama rekende erop dat jouw ouders tenminste een deel van de apparatuur zouden betalen.”
Darja staarde hem aan.
“Je zei dat je met haar had gepraat.”
“Dat heb ik ook.”
“En?”
“Ze vindt 180.000 roebel tegenover een appartement gewoon niet serieus.”
“Ze gééft ons dat appartement niet.”
Pavel tikte nerveus met zijn vingers op het stuur.
“Dasj, we wonen daar gratis.”
“Omdat dat háár voorstel was. Niet omdat ze zei: jullie mogen hier wonen als mijn ouders jouw moeders appartement opnieuw inrichten.”
Pavel zuchtte.
“Niemand heeft het over gigantische bedragen.”
Die woorden zou Darja zich twee weken later nog letterlijk herinneren.
