Veertig minuten vóór de huwelijksregistratie
Op de ochtend van de bruiloft maakte Darja zich klaar bij haar ouders.
Haar jurk hing in een beschermhoes aan de kastdeur zodat hij niet zou kreuken.
Haar moeder hielp haar met de sluiting.
Haar vader bestelde de auto.
Niemand sprak over geld.
Vandaag zou een mooie dag worden.
Tenminste, dat dacht Darja.
Ze kwamen ruim op tijd bij het gemeentehuis aan.
Pavel en zijn moeder verschenen ongeveer tien minuten later.
Tamara Sergejevna complimenteerde Darja met haar jurk.
Ze glimlachte.
Ze was vriendelijk.
Bijna hartelijk.
Darja voelde zelfs opluchting.
Misschien was alles eindelijk voorbij.
Toen liep Tamara Sergejevna naar Darja’s vader.
Ze pakte haar telefoon.
Opende een notitie.
En liet hem een lijst zien.
Een nieuwe keuken: 218.000 roebel.
Een koelkast: 71.900.
Een wasmachine: 52.000.
Een bank.
Een matras.
Een tafel met stoelen.
Nieuwe gordijnen.
En nog verschillende andere dingen.
Onderaan stond het totaal.
612.400 roebel.
Darja’s vader keek nogmaals naar het scherm.
Er stond al een keuken in het appartement.
Maar Tamara Sergejevna had besloten die na de bruiloft te vervangen.
De oude keuken zag er volgens haar “niet uit”.
“Ik verwacht niet dat alles vandaag betaald wordt,” legde ze uit.
“Maar minstens 400.000 kunnen jullie nu overmaken. De rest later.”
Darja’s vader gaf haar de telefoon terug.
“Ik maak niets over.”
Zijn stem was kalm.
“Dit gesprek hebben we al afgesloten.”
“Ú hebt het afgesloten,” beet Tamara Sergejevna hem toe. “Ik niet.”
“Het is uw appartement. Als u een nieuwe keuken wilt, betaalt u die zelf.”
Tamara Sergejevna verhief haar stem.
“Dus mijn zoon moet trouwen met een meisje dat helemaal niets meebrengt?”
Darja hoorde het.
Ze liep naar hen toe.
Pavel kwam achter haar aan.
“Tamara Sergejevna, mijn ouders zijn u niets verschuldigd.”
“Ik praat nu niet tegen jou.”
“Maar u praat over mij.”
Tamara Sergejevna draaide zich onmiddellijk naar haar zoon.
“Leg het haar nu eindelijk eens uit!”
“Ik heb dat appartement al die jaren niet aangehouden zodat vreemden ervan kunnen profiteren.”
Pavel keek ongemakkelijk om zich heen.
“Mam, dit is niet het moment.”
“Wanneer dan wel?”
“Nadat ze je vrouw is geworden en daar de baas gaat spelen?”
Darja keek naar Pavel.
Ze wachtte.
Op één zin.
Slechts één.
Mijn toekomstige vrouw en haar ouders zijn jou niets verschuldigd.
Dat was alles wat hij hoefde te zeggen.
Maar Pavel zei iets anders.
“Dasj, laten we gewoon naar binnen gaan, trouwen en dit vanavond bespreken.”
Darja keek hem aan.
“We gaan toch niet vlak voor de ceremonie een scène maken vanwege meubels?”
