Toen draaide Tamara Sergejevna zich naar Darja.
Haar gezicht was rood van woede.
En voor iedereen in de hal zei ze luid:
“Zonder bruidsschat ben jij mijn zoon niet waard!”
Het werd stil.
Darja zei enkele seconden niets.
Daarna keek ze alleen naar Pavel.
“Vind jij dat ook?”
“Ik vind dat dit niet de plek is om ruzie te maken.”
“Pavel.”
“We zijn drie jaar samen.”
“Over een halfuur zouden we trouwen.”
“Mama is boos. Jij bent boos. Laten we gewoon naar binnen gaan en daarna rustig praten.”
Op dat moment kwam een medewerkster uit de gang.
“Het bruidspaar mag zich over enkele minuten klaarmaken voor de registratie.”
Darja keek naar de deuren van de trouwzaal.
Toen naar haar ouders.
En ten slotte naar de man met wie ze over enkele minuten zou trouwen.
Langzaam bracht ze haar hand omhoog.
Ze pakte haar verlovingsring vast.
En trok hem van haar vinger.
De ring bleef even steken bij haar knokkel.
Darja draaide hem voorzichtig.
Toen kwam hij los.
Ze hield hem naar Pavel uit.
“Ik ga nergens naar binnen.”
Pavel staarde naar de ring.
“Meen je dit serieus?”
“Ja.”
“Vanwege wat mijn moeder zei?”
“Nee.”
Haar stem was opvallend rustig.
“Omdat jij me al drie maanden vraagt geduld te hebben zodat zíj rustig blijft.”
“En nu wil je dat ik eerst je vrouw word en daarna ontdek hoeveel mijn ouders volgens jullie nog verschuldigd zijn.”
Pavel nam de ring uiteindelijk aan.
Darja liep naar de medewerkster.
“Ik ben van gedachten veranderd.”
“De registratie gaat niet door.”
De vrouw keek haar rustig aan.
“Is uw beslissing definitief?”
“Ja.”
Ze vroeg hen opzij te gaan zodat het volgende paar niet hoefde te wachten.
Pavel probeerde Darja nog over te halen.
“Laten we vijf minuten alleen praten.”
Darja weigerde.
Er kwam geen huwelijk.
Geen handtekeningen.
Geen ringen.
Geen felicitaties.
Darja trok haar jas over haar trouwjurk aan.
En verliet samen met haar ouders het gebouw.
Maar na de geannuleerde bruiloft kwam het laatste pas aan het licht
Ze gingen niet naar het restaurant.
Haar ouders probeerden te annuleren wat nog geannuleerd kon worden.
Darja ging naar huis, trok haar trouwjurk uit en opende haar berichten bijna tot de avond niet.
Pavel had verschillende keren geschreven.
Eerst:
“Kunnen we bellen?”
Daarna:
“Mijn moeder zat fout. Ik heb ruzie met haar gemaakt.”
Een uur later kwam er nog een bericht.
“Maar jij had dit ook niet voor iedereen hoeven doen.”
Darja las die zin meerdere keren.
Pas ’s avonds antwoordde ze.
“Ik moet mijn spullen uit het appartement halen.”
“Wanneer ben je thuis?”
Pavel stelde voor dat ze de volgende dag kwam.
Toen Darja het appartement binnenliep, leek alles absurd normaal.
Handdoeken hingen op het droogrek.
Haar sneakers stonden nog bij de deur.
