“Schatje, je hoeft niets te repareren.”
Toen draaide ik me weer naar Joyce om.
“Deze jurk betekent meer voor me dan alles wat je ooit hebt gekocht. En als je denkt dat je mijn dochter op mijn bruiloft kunt beledigen—”
Hij had al heel wat gehoord.
“Wat is hier aan de hand?”
Colin stond achter Joyce.
Aan zijn gezichtsuitdrukking te zien, had hij al heel wat gehoord.
Hij keek naar Paiges trillende handen, en vervolgens naar mijn verruïneerde rok. Zonder een woord te zeggen, nam hij voorzichtig het servet van Paige aan.
Hij liep weg.
Vervolgens draaide hij zich om naar de dj.
“Zet de muziek uit.”
Het werd stil in de kamer.
“Geef me vijf minuten.”
En hij liep weg.
Ik keek haar aan.
Joyce keek hem na toen hij wegging en glimlachte vervolgens.
“Goed zo. Hij gaat dit oplossen.”
Ik keek haar aan.
“Voor één keer, Joyce, denk ik dat je gelijk hebt.”
Maar terwijl ik naar de deuren staarde, kon ik me niet voorstellen wat Colin van plan was.
Colin kwam binnen.
Vijf minuten later gingen de deuren van de receptie open.
Colin kwam binnen met een grote kartonnen doos.
Op het moment dat Joyce het zag, verdween haar glimlach. Ze greep de rand van een tafel vast.
‘Colin,’ fluisterde ze. ‘Dat zou je je eigen moeder niet aandoen.’
Hij zette de doos neer en opende hem.
“Wat is dit allemaal?”
Binnenin bevonden zich diverse handtassen, sieradendozen, zijden sjaals en andere accessoires waarover Joyce al maandenlang had opgeschept.
“Wat is dit allemaal?” vroeg iemand.
“Mijn moeder vroeg me om deze in mijn auto te bewaren,” legde Colin uit. “Ze wilde van outfit wisselen voor de receptie ‘s avonds. Blijkbaar was één designertas niet genoeg voor vandaag.”
“Dit is belachelijk!”
Enkele gasten grinnikten.
Colin pakte een tas op die hem bekend voorkwam.
“Mam, hoeveel heb je iedereen verteld dat dit kostte?”
“Colin, dit is belachelijk!”
“Vierduizend dollar?”
Joyce hapte naar adem.
“Dat gaat ze niets aan!”
“Je hebt er ieders zaak van gemaakt door de halve middag te besteden aan het vertellen aan iedereen.”
Hij draaide zich naar de gasten toe.
“Dit zijn vervalsingen. Stuk voor stuk.”
Joyce hapte naar adem.
Niemand antwoordde.
“Hoe durf je!”
“Mam, je hebt me zelf verteld waar je ze online hebt gekocht. Je hebt me zelfs de website laten zien en me laten beloven dat ik het aan niemand zou vertellen.”
Linda boog zich voorover, plotseling zeer geïnteresseerd.
“Wacht even. Dus mijn antieke handtas is misschien toch meer waard?”
“Hoe durf je!”
Niemand antwoordde, maar verschillende mensen lachten.
“Je vernedert je eigen moeder!” snauwde Joyce.
“Je hebt wijn over de trouwjurk van mijn vrouw gegoten en tegen mijn dochter gezegd dat ze niet in onze familie thuishoort. Ik denk dat we ons daar nu wel een beetje niet meer druk om hoeven te maken.”
Joyce opende haar mond, maar Colin ging verder.
Dat was het.
“Je kunt de rest van je leven met een tasje van tien dollar rondlopen, dat zou me niet uitmaken. Maar je mag andere mensen niet het gevoel geven dat ze waardeloos zijn omdat ze geen dure spullen bezitten.”
Joyce sloeg haar armen over elkaar.
“Mijn accessoires ZIEN er tenminste duur uit! Ik heb tenminste verstand van kwaliteit! Dat meisje duidelijk niet!”
Ik keek naar Paige, die nog steeds een bevlekte servet vasthield.
Colin vervolgde.
Dat was het.
Er was iets wat Colin niet wist. En ik stond op het punt het hem eindelijk te vertellen.
“Dat is eigenlijk wel interessant, Joyce. Want een paar maanden geleden was Paiges naaiwerk blijkbaar goed genoeg voor je.”
Colin draaide zich naar me toe.
“Wat?”
Joyce verstijfde.
“Paige was dolenthousiast.”
“Waag het niet.”
“Oh, ik denk dat het tijd is.”
