Ik beet op mijn tong.
“Wauw,” zei ik, terwijl ik het verdacht scheve logo bewonderde. “En het is je gelukt er eentje te bemachtigen. Wat een toeval!”
Joyce glimlachte.
“Tja, schat, sommige mensen hebben nu eenmaal connecties.”
Ik beet op mijn tong.
Kennelijk beschikten die connecties niet over een degelijke afdeling voor kwaliteitscontrole.
Ik hield mijn adem in.
Op de ochtend van de bruiloft hielp Paige me in mijn jurk en maakte ze zorgvuldig elk parelknoopje vast.
Toen ik me naar de spiegel omdraaide, stokte mijn adem.
Het kant viel prachtig, de taille zat perfect en de kleine pareltjes fonkelden bij elke beweging.
‘Oh, lieverd,’ fluisterde ik.
“Begin niet te huilen,” waarschuwde Paige. “Ik heb drie nachten aan die knoopjes gewerkt. Als je mijn make-up verpest met een groepsknuffel, breng ik je de kosten in rekening.”
“Je ziet er prachtig uit.”
Uiteraard heb ik haar toch een knuffel gegeven.
Bij het altaar keek Colin me even aan en veegde zijn ogen af.
“Oh mijn God, je ziet er prachtig uit.”
‘Je hoort je tranen te bewaren voor de geloftes,’ fluisterde ik.
“Te laat.”
Ze straalde.
Toen trok hij de aandacht van Paige.
“Je hebt fantastisch werk geleverd, schat.”
Ze straalde.
De ceremonie was precies zoals ik had gehoopt.
Helaas werd de receptie vergezeld door Joyce.
Linda keek naar beneden.
Ze besteedde het eerste uur aan het inspecteren van ieders outfits alsof ze was ingehuurd om een modecompetitie te beoordelen.
Haar favoriete doelwit was Colins tante Linda, die een oudere handtas droeg.
“Linda, lieverd, ze maken in deze eeuw nog steeds handtassen.”
Linda keek naar beneden.
“Ik weet het. Maar deze heeft iets wat die van jou niet heeft.”
“Sentimentele waarde.”
“Oh? Wat is dat?”
“Sentimentele waarde.”
Ik verslikte me bijna in mijn champagne.
Joyce was nog niet klaar. Tien minuten later kondigde ze luidkeels aan dat haar eigen handtas meer kostte dan Linda’s hele outfit.
Ik besloot haar te negeren.
Colin hoorde het en wierp haar een waarschuwende blik toe.
Joyce was meteen gefascineerd door de bloemstukken.
Ik besloot haar te negeren.
Het was tenslotte mijn trouwdag, en ik was niet van plan om die door één onaangename vrouw te laten verpesten.
Helaas had Joyce blijkbaar andere plannen.
Haar glas kantelde.
Ik zat te lachen om iets wat Linda had gezegd toen Joyce aan kwam lopen met een glas rode wijn.
Ik stapte opzij om haar te laten passeren, maar in plaats van langs te lopen, reikte ze over me heen.
Haar glas kantelde. Koude wijn spatte langs de voorkant van mijn jurk naar beneden en trok in het delicate kant.
“Oh mijn God!”
Ik pakte een servet en keek hulpeloos toe hoe een karmozijnrode vlek zich over de rok verspreidde.
Ik keek langzaam omhoog.
Paige kwam snel aanrennen met nog meer servetten.
“Mam, niet wrijven! Dan wordt het alleen maar erger!”
Joyce keek toe hoe we worstelden zonder een spier te verroeren.
“Ach, hou toch op met dat gezeur. Het zag er sowieso al zelfgemaakt uit. Ik heb me de hele middag al voor je geschaamd.”
Ik keek langzaam omhoog.
Joyce haalde haar schouders op.
“Pardon?”
“Nou ja, iemand moest het zeggen.”
“Paige heeft hier maanden aan gewerkt!”
Joyce haalde haar schouders op.
“Misschien had ze wat langer moeten blijven.”
“Nu meteen.”
Ik ging tussen haar en mijn dochter staan.
“Je bent Paige een verontschuldiging verschuldigd. Nu meteen.”
In plaats daarvan veegde Joyce opzettelijk haar met wijn doordrenkte vingers af aan een schone plooi van mijn rok.
“Als dit het beste is wat ze kan, hoort ze niet in dit gezin thuis. Dat heb ik Colin al lang geleden gezegd.”
Paige werd bleek.
Ik keerde terug.
‘Ik kan het repareren, mam,’ fluisterde ze.
Ik trok haar tegen me aan.
