De video toonde verschillende meisjes die Annie op school omringden.
Lachen.
Spullen uit haar tas gooien.
Grappen maken over haar kleding.
Ze maakte haar moeder belachelijk omdat ze kantoren schoonmaakte.
Een van de meisjes hield een telefoon vast.
Filmopnames.
Dat meisje was Lily.
Mijn dochter.
Het meisje dat drie nachten had besteed aan het naaien van een jurk voor Annie.
Ik dacht dat het meisje haar probeerde te beschermen.
“Waarom?”
Annie keek naar beneden.
Toen zei hij iets dat me meer angst aanjoeg dan de video.
“Na het concert zei Lily iets.”
“Wat?”
“Ze zei dat ze wegging.”
Ik stond zo snel op dat de stoel over de vloer schraapte.
Ik rende naar boven.
En toen vond ik het lege bed.
Toen ik weer beneden kwam, zag Annie er doodsbang uit.
“Ik denk dat ik weet waar ze heen is gegaan.”
“Waar?”
“Het treinstation.”
Mijn maag draaide zich om.
“Waarom?”
“Vroeger gingen we daarheen.”
Ze slikte.
“We zaten op de bankjes en praatten over wat we later zouden gaan doen. Onze dromen. Wat we zouden doen als alles mis zou gaan.”
Marissa pakte al haar sleutels.
We reden er in stilte heen.
Ze reed door rood licht.
Ik zat naast haar en stelde me voor hoe Lily ergens alleen was met een tas over haar schouder.
Toen zag ik haar.
Ze stond aan het uiteinde van het perron.
Een reistas hing over één schouder.
Er kwam een trein aanrijden.
Ik sprong eruit voordat de auto volledig tot stilstand kwam.
“Lelie!”
Ze draaide zich om.
Haar gezicht was rood van het huilen.
Heel even leek ze zes in plaats van zestien.
Ik rende naar haar toe.
Ze probeerde zich af te wenden.
Ik greep haar arm vast.
“Mam, laat los.”
“Nee.”
“Alsjeblieft.”
“Nee.”
“Ik moet gaan.”
Ze beefde.
“Ik vind wel werk. Ik kan naaien. Misschien kan ik wel een ontwerper assisteren. Ik verzin wel iets.”
“Lelie.”
Toen keek ze me aan.
‘Je hebt het gezien, hè?’
Ik heb niet geantwoord.
“Anders zou Annie’s moeder hier niet zijn.”
Haar stem brak.
“Je zou je sowieso schamen om een dochter zoals ik te hebben.”
Mijn borst trok samen.
“Ik maak het makkelijker.”
Achter ons gingen de treindeuren open.
Ik hield haar vast.
“Ja.”
Ze keek me aan.
“Ja, ik heb de video gezien.”
Haar ogen vulden zich met tranen.
“En ik zal niet tegen je liegen. Ik had nooit verwacht dat je zoiets zou doen.”
Ze keek weg.
“Maar ik moet het begrijpen.”
Ze zei niets.
“Je hebt Annie gepest.”
Haar schouders trilden.
“Je hebt haar uitgelachen.”
Stilte.
“Jij hebt het gefilmd.”
Nog steeds niets.
“Ze gooiden haar tas leeg en bespotten haar moeder.”
Lily brak uiteindelijk.
“We waren vroeger beste vrienden.”
Ik keek naar Annie.
Annie zette een kleine stap vooruit.
“Ik heb Lily verteld dat ik haar leuk vind.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
Vond je haar leuk?
“Niet alleen als vriend.”
Lily bedekte haar gezicht.
“Ik raakte in paniek.”
Ze huilde nu openlijk.
“Ik wist niet wat ik voelde.”
Ze had moeite met ademhalen.
“Sommige meisjes kwamen erachter. Ik dacht dat ze hetzelfde bij mij zouden gaan doen.”
‘Dus je hebt je bij hen aangesloten?’
Ze knikte.
“In eerste instantie moest ik gewoon lachen.”
Haar stem werd zachter.
“Toen ben ik gaan filmen.”
Ze veegde haar gezicht af.
“En elke keer dat ze iets deden, ging ik daarin mee.”
“Waarom ben je niet gestopt?”
“Ik was bang.”
“Je deed haar pijn.”
“Ik weet.”
Haar stem brak.
“Ik haatte mezelf elke keer.”
Een moment lang zei niemand iets.
Toen stelde ik de vraag die ik niet begreep.
‘Waarom dan die jurk?’
Lily keek naar Annie.
“Waarom zou je drie nachten besteden aan het maken van iets moois voor iemand die je pijn hebt gedaan?”
