Marissa antwoordde.
“Vanwege Daniël.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Wat?”
Marissa keek me aan.
“Twee jaar geleden maakte ik een kantoorgebouw schoon.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Annie stond buiten op me te wachten.”
Ze stopte.
“Uw echtgenoot is vlak bij de ingang in elkaar gezakt.”
Alles om me heen verdween.
Daniël.
Het plotselinge telefoontje.
De ambulance.
Het ziekenhuis.
De jaren daarna.
Ik had me zijn laatste momenten altijd voorgesteld.
Alleen.
Bang.
Op de stoep.
Marissa vervolgde.
“Annie zag hem als eerste.”
Annie knikte.
“Ik rende weg en haalde mijn moeder.”
Marissa’s ogen vulden zich met tranen.
“Ik heb 112 gebeld.”
Haar stem trilde.
“We zijn bij hem gebleven tot de ambulance arriveerde.”
Ik bedekte mijn mond.
Annie keek me aan.
“Hij vroeg ons om iets aan zijn vrouw en dochter te vertellen.”
Ik kon niet spreken.
“Dat hij van je hield.”
Mijn knieën werden slap.
Ik ging op de dichtstbijzijnde bank zitten.
Twee jaar lang had ik me Daniel alleen voorgesteld.
Al die tijd was er iemand bij hem geweest.
Een vrouw had zijn hand vastgehouden.
Een klein meisje zat naast hem.
“Was hij niet alleen?”
Marissa schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ik begon te huilen.
Annie vervolgde.
“Ik heb zijn naam nooit geweten.”
Ze keek naar Lily.
“Vorige maand zag ik zijn foto in Lily’s kluisje.”
Dat vertrouwde gevoel dat ik had toen ik Annie voor het eerst zag, viel eindelijk op zijn plek.
Ze was erbij op de rand van de ergste dag van mijn leven.
‘Maar jullie twee spraken niet met elkaar,’ zei ik.
Annie knikte.
“Ik wist niet hoe ik het haar moest vertellen.”
Lily zat naast me.
“Ik kwam er een paar dagen geleden achter.”
Haar stem was nauwelijks hoorbaar.
“We hadden ruzie. Annie heeft het me uiteindelijk verteld.”
Ze keek richting de spoorrails.
“Ik was vreselijk geweest tegen het meisje dat bij mijn vader bleef toen hij stierf.”
Ik reikte naar haar hand.
Ze trok zich terug.
“Ik kon het niet ongedaan maken.”
Haar gezicht vertrok.
“Dus ik heb de jurk gemaakt.”
Ze bekeek het vest.
“En ik gaf haar het enige dat ik van mijn vader had en dat ik nooit zou kunnen vervangen.”
Annie sprak zachtjes.
“Het was niet genoeg.”
Lily knikte.
“Ik weet.”
“Na het concert heb ik haar dat verteld.”
Annie keek me aan.
“Ik zei dat een jurk niet kon uitwissen wat ze had gedaan.”
Lily staarde naar beneden.
“Ik dacht dat dat betekende dat ik niets kon doen.”
Haar schouders trilden.
“Dus besloot ik te verdwijnen.”
De trein was al vertrokken.
De ochtendzon scheen over de spoorrails.
Toen deed Annie iets wat niemand van ons had verwacht.
Ze trok langzaam Daniels blauwe vest uit.
Ze liep naar Lily toe.
Vervolgens legde hij het om haar schouders.
“Dit is van jou.”
Lily schudde haar hoofd.
“Annie—”
“Nee.”
Annie hield haar blik vast.
“Ik ben nog steeds boos.”
Lily begon nog harder te huilen.
“Ik zou nog lang boos kunnen zijn.”
Ze haalde diep adem.
“Maar je vergeven betekent niet doen alsof het niet gebeurd is.”
Lily keek haar aan.
“Ik geef je de kans om het goed te maken.”
