“Is ze in gevaar?”
“Op dit moment is haar toestand stabiel. Maar het is goed dat u haar hebt meegenomen. Als deze situatie was doorgegaan, hadden de gevolgen ernstig kunnen zijn.”
De tranen sprongen in mijn ogen.
Toen opende de arts het elektronische patiëntendossier van mijn moeder.
Plotseling veranderde zijn gezichtsuitdrukking.
“Wacht eens even… Dat is vreemd.”
“Wat is er?”
Hij boog zich dichter naar het scherm.
“Uw moeder had de afgelopen drie maanden al verschillende afspraken voor medische onderzoeken.”
Ik was in de war.
“Dat is onmogelijk. Mijn vader liet haar niet naar de dokter gaan.”
De arts keek me aan.
“Maar de persoon die geregistreerd staat als haar begeleider bij die afspraken heet Robert.”
Mijn hart leek stil te staan.
“Dat is mijn vader.”
De arts zweeg even.
Toen zei hij:
“In dat geval moeten we ook met hem spreken. Maar voordat we dat doen, is er iets wat u moet weten.”
Hij opende een ander document.
Ik las de eerste twee regels.
Plotseling werden mijn benen slap.
Alles werd zwart voor mijn ogen.
Ik verloor mijn evenwicht en viel op de grond.
Terwijl de verpleegkundige naar me toe snelde, bleef ik maar één ding herhalen:
“O mijn God… Wist mijn vader dit al die tijd?”
Een paar minuten later zat ik op een stoel in het ziekenhuis.
De arts gaf me een glas water.
“Sarah, probeer rustig te worden. Uw moeder is op dit moment veilig.”
Maar ik kon niet vergeten wat ik op het scherm had gelezen.
In het document stond:
“Gemiste medische afspraken. Contact met de patiënt tot stand gebracht via een familielid. Dringend vervolgonderzoek aanbevolen.”
En daaronder stond het telefoonnummer van mijn vader.
“Dus mijn vader wist dat mam medische hulp nodig had, maar hij liet haar niet gaan?”
De arts antwoordde:
“Volgens deze gegevens heeft uw vader meerdere keren gebeld om de afspraken te verzetten. Maar we moeten zijn uitleg horen voordat we kunnen begrijpen waarom.”
Ik kon niet langer wachten.
Ik belde mijn vader.
“Pap, kom onmiddellijk naar het ziekenhuis.”
Hij zweeg.
Toen vroeg hij:
“Zijn de onderzoeksresultaten al binnen?”
Ik verstijfde.
“Hoe weet jij dat we op onderzoeksresultaten wachten?”
Mijn vader slaakte een diepe zucht.
“Sarah, ik kom eraan.”
Twintig minuten later kwam hij aan in het ziekenhuis.
Ik had hem nog nooit zo oud zien lijken.
Zijn haar zat door de war, een van de knopen van zijn overhemd zat verkeerd dicht en zijn handen trilden.
“Waar is Linda?”
“Het gaat goed met mam. Maar eerst ga je uitleggen waarom je haar jouw medicijnen hebt gegeven.”
Mijn vader ging zitten.
Lange tijd zei hij niets.
Toen liet hij zijn hoofd zakken.
“Omdat ik iets ongelooflijk doms heb gedaan, lieverd.”
Het was de eerste keer dat ik mijn vader zo over zichzelf hoorde praten.
“Wat heb je voor ons verborgen gehouden?”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Drie maanden geleden begon je moeder dingen te vergeten. Op een dag wist ze niet meer waar ze haar sleutels had gelegd. Een andere keer raakte ze in de war toen ze van de winkel naar huis liep.”
Ik luisterde vol afschuw.
“Ze vertelde me dat ze bang was haar geheugen te verliezen. Weet je nog wat er met je oma gebeurde in de laatste jaren van haar leven?”
Ik knikte.
De moeder van mijn moeder was jaren geleden overleden na een lange strijd tegen ernstig geheugenverlies.
“Linda was doodsbang dat haar hetzelfde zou overkomen,” ging mijn vader verder. “En ik was net zo bang.”
“Maar die pillen dan?”
Mijn vader veegde zijn tranen weg.
“Ik dacht dat sommige van mijn medicijnen haar misschien konden helpen. Een arts had ze mij voorgeschreven voor een heel andere aandoening. Ik begreep niet hoe ze werkten. Ik overtuigde mezelf er gewoon van dat ze haar zouden helpen.”
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
“Pap, je had haar ernstig kunnen schaden.”
“Ik weet het.”
