Zijn stem brak.
“En het ergste is dat ik, toen ze zich steeds slechter begon te voelen, bang was om toe te geven wat ik had gedaan.”
Ik staarde hem aan.
“Waarom bleef je haar doktersafspraken dan afzeggen?”
Mijn vader begon te huilen.
“De eerste afspraak had ik zelf gemaakt. Maar toen besefte ik dat de artsen misschien zouden ontdekken welke medicijnen ik haar gaf. Ik was bang dat Linda me nooit zou vergeven. Dus stelde ik de afspraak uit. Daarna stelde ik hem opnieuw uit. Elke dag zei ik tegen mezelf dat ik haar morgen zou brengen. En elke dag werd ik banger.”
Ik keek hem lange tijd aan.
De sterke man die ik sinds mijn jeugd kende, leek verdwenen.
Voor me zat een angstige man van 82 jaar die had geprobeerd een probleem op te lossen waar hij niets van begreep.
Maar zijn angst was geen excuus voor wat hij had gedaan.
“Pap, je had niet het recht om die beslissingen voor mam te nemen. Zij heeft het recht om zelf over haar gezondheid te beslissen.”
Hij knikte.
“Je hebt gelijk.”
Op dat moment kwam de arts naar ons toe.
“Robert, ik wil graag dat u ook de volledige uitleg over de onderzoeksresultaten van uw vrouw hoort.”
Hij bracht ons naar zijn spreekkamer.
Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen.
“Uw vrouw kan bijwerkingen hebben ondervonden van medicijnen die niet aan haar waren voorgeschreven,” legde de arts uit. “Maar we hebben ook iets heel belangrijks ontdekt.”
Ik vouwde mijn handen stevig samen.
“Wat dan?”
“Linda’s geheugenproblemen betekenen niet noodzakelijk dat ze dementie heeft. Haar onderzoeken tonen een ernstig vitamine B12-tekort en bloedarmoede aan. Die kunnen vermoeidheid, duizeligheid en bepaalde geheugenproblemen veroorzaken.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij zat doodstil.
“Dus… ze verliest haar geheugen niet?” fluisterde hij.
“We moeten nog aanvullende onderzoeken doen om andere oorzaken uit te sluiten. Maar de resultaten die we nu hebben, wijzen op een behandelbaar probleem. We hopen dat haar toestand met de juiste behandeling zal verbeteren.”
