Hij schoof de gele envelop naar me toe. Dat was alles. Geen uitleg. Geen verontschuldiging die echt oprecht klonk.
Ik pakte mijn spullen in terwijl mijn collega’s me zwijgend aankeken. Niemand kwam dichterbij. Niemand vroeg wat er was gebeurd. Ze volgden me met hun ogen, alsof ze al iets wisten wat ik nog niet wist.
Toen ik de lift instapte, keek ik nog één keer om.
Greg stond bij het raam van zijn kantoor en keek toe terwijl ik vertrok. Ik zal zijn gezicht nooit vergeten. Het was niet het gezicht van een man die een zakelijke beslissing had genomen. Het was het gezicht van een man die werd gekweld door schuldgevoel.
De volgende ochtend werd ik wakker van mijn telefoon. Er was een bericht binnengekomen van een onbekend nummer.
“Lena, met Sarah, de vrouw van Greg. We moeten elkaar vandaag ontmoeten. Je moet de waarheid weten.”
Ik ging rechtop in bed zitten, volledig verstijfd.
Sarah?
Ik had haar maar een paar keer ontmoet tijdens bedrijfsevenementen. Ze was stil, elegant, glimlachte altijd, maar in haar ogen lag altijd iets verdrietigs. We waren nooit vriendinnen geweest. Ik wist niet eens hoe ze aan mijn nummer kwam.
Voordat ik kon antwoorden, kwam er nog een bericht.
“Hij heeft je niet ontslagen vanwege geld. Kom alsjeblieft. Iemand moet je vertellen wat er echt is gebeurd.”
Mijn handen werden ijskoud.
Twee uur later liep ik een klein café in het centrum binnen. Sarah zat al bij het raam, haar handen zo stevig in elkaar gevouwen dat haar knokkels wit waren geworden. Toen ze me zag, stond ze op.
“Dank je dat je bent gekomen,” zei ze.
Ik groette haar niet terug.
“Waarom heb je me hierheen geroepen?”
Ze slikte moeizaam.
“Omdat Greg je gisteren niet alleen je baan heeft afgenomen. Hij heeft je ook het recht afgenomen om de waarheid te kennen.”
Ze haalde een map uit haar tas en legde die op tafel.
“Wat is dit?” vroeg ik.
Sarahs ogen vulden zich met tranen.
“Gregs geheim.”
Ze opende de map. Bovenaan de eerste pagina stond mijn naam. LENA. In grote letters. Ik staarde ernaar en kon me niet bewegen.
“Hij schrijft al maanden over jou,” fluisterde Sarah. “In het begin dacht ik dat hij gewoon je werk bewonderde. Daarna besefte ik dat het iets heel anders was geworden.”
Lees het vervolg in de reacties 
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee. Er is nooit iets tussen ons geweest. Ik heb nooit…”
“Ik weet het,” onderbrak ze me snel. “Jij hebt niets verkeerd gedaan.”
Ze draaide een andere pagina naar me toe.
Het was Gregs handschrift.
“Ik kan haar niet elke dag zien en doen alsof ik niets voel.”
Mijn adem stokte.
Sarah ging verder met trillende stem.
“Er waren notities over jou. Foto’s van bedrijfsevenementen. Kopieën van je zakelijke e-mails. Zelfs details over hoe laat je op kantoor aankwam en hoe laat je vertrok.”
Ik schoof achteruit van de tafel.
“Dit is niet normaal.”
“Nee,” zei ze. “Dat is het niet.”
Ze veegde een traan van haar gezicht.
“Toen ik hem ermee confronteerde, stortte hij in. Hij zei dat hij je nooit had aangeraakt, dat hij je nooit iets had gezegd, maar dat hij zijn gevoelens niet meer kon beheersen. Ik zei hem dat hij hulp nodig had. Ik zei hem dat hij moest stoppen.”
