Om een situatie te creëren waarin alle aandacht op mij, mijn veranda en mijn klacht gericht zou zijn.
Om zichzelf te beschermen.
Als zij degene was die klachten indiende, was zij niet degene die onderzocht werd.
Als ik het probleem was, was zij dat niet.
Dit was de analyse van de rechercheur, die hij me tijdens onze derde ontmoeting uitlegde.
Hij zei: zij beheerste de invalshoek.
Hij zei: « Je camera had een invalshoek die ze niet helemaal kende. »
Hij zei: « En het vandalisme was een poging om de aandacht af te leiden. »
Hij zei: « En het werkte. »
Hij zei: totdat het niet meer zo was.
Hij zei: totdat je ons belde.
Hij zei: « En we hebben de beelden bekeken. »
Hij zei: « En agent Reyes herkende iets wat hij eerder had gezien. »
Hij zei: « En hier zijn we dan. »
Hij zei: Meneer Kelley.
Hij zei: de ironie van deze zaak is dat als ze niets had gedaan…
Hij zei: als ze de klacht over de deur had geaccepteerd, was deze afgewezen.
Hij zei: als ze de verf niet had bekrast, de bloempotten niet had omgegooid en geen witte verf op je veranda had gegooid.
Hij zei: dan had je ons niet gebeld.
Hij zei: jullie zouden ons de beelden niet hebben laten zien.
Hij zei: anders hadden we de garage niet gezien.
Hij zei: zij creëerde de omstandigheden die haar ontmaskerden.
Hij zei: de deur werd haar ondergang.
Hij zei: de donkergroene deur.
Ik heb hier nog een tijdje over nagedacht.
De donkergroene deur.
De bevestigingsmail.
De krassen.
De witte verf.
Het telefoontje naar de politie.
De beelden.
De garagedeur ging om twee uur ‘s nachts open.
De hoek van een blauw zeil.
