‘Je praat tegen me alsof ik personeel ben.’
Ik stond op.
‘Waar is Noor nu?’
Vivienne antwoordde.
‘In onze woning aan de Apollolaan.’
‘Dan haal ik haar op.’
‘Dat gaat niet.’
‘Waarom niet?’
Bram keek naar Sanne, niet naar mij.
‘Omdat Sanne gisteren heeft ingestemd met een tijdelijke regeling.’
Sanne werd wit.
‘Wat?’
Hij haalde zijn telefoon uit zijn zak.
‘Je hebt een verklaring ondertekend.’
‘Welke verklaring?’
Vivienne legde haar handschoenen keurig naast elkaar op tafel.
‘Een tijdelijke volmacht voor Bram. Voor praktische zaken.’
Sanne keek van haar naar hem.
‘Ik heb niets ondertekend.’
‘Jawel.’
‘Wanneer?’
‘Gisteravond.’
‘Ik lag hier.’
‘Daarom juist.’
Mijn dochter kneep haar ogen dicht.
Ik zag haar proberen terug te denken.
Toen fluisterde ze: ‘Die verpleegkundige kwam met papieren.’
Bram zei niets.
‘Jij zei dat het voor de verzekering was.’
‘Het betrof meerdere zaken.’
Sanne trok het infuus bijna uit haar hand toen ze overeind kwam.
‘Geef me mijn telefoon.’
‘Je hebt hem.’
‘Mijn andere telefoon.’
Bram keek heel even naar Vivienne.
Het was minder dan een seconde.
Maar ik zag het.
Sanne ook.
‘Jullie hebben hem.’
‘Die ligt thuis,’ zei Bram.
‘Geef hem terug.’
‘Later.’
Ik liep naar de deur.
‘Waar ga je heen?’ vroeg Vivienne.
‘Naar de verpleegpost.’
Bram stapte opzij.
‘Waarom?’
‘Omdat ik wil weten wat mijn dochter gisteren precies heeft gekregen voordat iemand haar documenten liet tekenen.’
Voor het eerst verloor Vivienne haar glimlach.
Niet helemaal.
Maar genoeg.
Binnen twintig minuten stond er een arts bij ons.
Sanne had een lage dosis lorazepam gekregen vanwege een acute paniekaanval nadat ze op de spoedeisende hulp was binnengebracht.
De arts koos zijn woorden zorgvuldig.
‘Of zij juridisch volledig wilsbekwaam was op het moment van ondertekenen, kan ik niet beoordelen. Maar als u zegt dat zij niet begreep wat ze tekende, zou ik daar juridisch advies over inwinnen.’
Bram keek geïrriteerd.
‘Niemand heeft haar gedwongen.’
De arts keek hem aan.
‘Dat zei ik niet.’
Nederlanders kunnen heel beleefd zijn terwijl ze iemand professioneel villen.
De arts deed dat uitstekend.
Twee uur later reed ik Sanne naar mijn rijtjeshuis in Haarlem.
Niet naar haar huis in Oud-Zuid.
Niet naar de Apollolaan.
Niet naar een ‘rustige plek’ die de familie De Winter had geregeld.
Naar mijn huis.
Onderweg zei Sanne bijna niets.
Pas toen we bij Halfweg waren, vroeg ik: ‘Wat stond er op die laptop?’
Ze keek naar buiten.
‘Boekhouding.’
‘Van het bedrijf?’
‘Onder andere.’
‘Waarom zat jij daarin?’
‘Omdat Bram mij drie maanden geleden vroeg mee te kijken naar de renovatieportefeuille. Een van hun projecten in Utrecht had vreemde kostenposten.’
‘Hoe vreemd?’
‘Facturen van aannemers die niet bestonden. Consultancybetalingen zonder rapporten. Een BV in Luxemburg.’
Ik keek kort opzij.
‘Hoeveel?’
‘Ruim elf miljoen euro.’
Mijn voet bleef even te lang op het gaspedaal.
Ik liet los.
‘En je denkt dat Bram dat heeft gedaan?’
‘Eerst wel.’
‘En nu?’
‘Nu denk ik dat Bram ergens bang voor is.’
‘Voor zijn moeder?’
Sanne antwoordde niet.
Dat was antwoord genoeg.
Thuis maakte ik tomatensoep uit een pak.
Niet omdat dat passend was, maar omdat mensen ook moeten eten terwijl hun familie mogelijk miljoenen wegsluist.
Sanne zat aan mijn keukentafel in een grijze joggingbroek die nog van Kees was geweest.
Om kwart over zeven ging de deurbel.
Mijn buurman Henk stond buiten met een pakket dat bij hem was bezorgd.
Hij keek langs mij heen naar Sanne.
‘Alles goed?’
‘Familieoverleg,’ zei ik.
Henk knikte alsof dat voldoende medische informatie was.
‘Sterkte dan.’
In Nederland betekent ‘familieoverleg’ vaak dat iemand met koffie erbij wordt geslacht.
Om acht uur vroeg Sanne mijn laptop.
Ze logde in op haar privé-e-mail.
Haar wachtwoord werkte niet.
Ze probeerde opnieuw.
Niets.
Toen haar cloudopslag.
Geen toegang.
Toen haar zakelijke account.
Geblokkeerd.
Sanne zat stil.
Heel stil.
‘Ze hebben alles afgesloten.’
‘Wie kan dat?’
