‘Bram.’
‘En?’
Ze keek mij aan.
‘Hun IT-afdeling.’
‘Kunnen ze je privé-e-mail afsluiten?’
‘Niet zomaar.’
We zwegen.
Toen pakte ik mijn telefoon.
‘Wie bel je?’
‘Een advocaat.’
‘Mam.’
‘Nee.’
‘Ik wil niet dat dit groter wordt.’
Ik legde mijn telefoon neer.
‘Sanne. Je ligt een nacht in het ziekenhuis, je kind is zonder jouw toestemming bij je schoonfamilie, je accounts zijn afgesloten en je hebt onder medicatie een document getekend dat je niet begrijpt. Het is al groot.’
Ze keek naar haar handen.
‘Ik wil Noor niet beschadigen.’
‘Dan moet je voorkomen dat anderen beslissen wat zij later als normaal gaat beschouwen.’
Die zin raakte haar harder dan ik bedoeld had.
Ze kneep haar lippen op elkaar.
Toen knikte ze.
De volgende ochtend zaten we bij advocaat Floor Meijer in Haarlem.
Floor was achtenveertig, gespecialiseerd in familierecht en vermogenskwesties. Ze droeg een donkerblauwe trui, geen sieraden behalve een horloge en stelde in het eerste kwartier meer concrete vragen dan Bram in negen jaar had gedaan.
‘Wie is eigenaar van de woning?’
‘Bram en ik, ieder voor de helft,’ zei Sanne.
‘Hypotheek?’
‘Bijna afgelost.’
‘Gezamenlijke rekening?’
‘Ja.’
‘Eigen rekeningen?’
‘Ik wel. Dacht ik.’
‘Huwelijkse voorwaarden?’
Sanne knikte.
‘Koude uitsluiting. Maar met een periodiek verrekenbeding.’
Floor keek op.
‘Is dat uitgevoerd?’
Sanne keek haar aan.
‘Wat bedoel je?’
‘Heeft u jaarlijks inkomen verrekend?’
‘Nee.’
Floor schreef iets op.
‘Dat wordt interessant.’
‘Waarom?’
‘Omdat niet-uitgevoerde verrekenbedingen bij een echtscheiding grote gevolgen kunnen hebben.’
Sanne verstijfde.
‘Ik heb niet gezegd dat ik wil scheiden.’
Floor keek haar rustig aan.
‘Dat hoeft u vandaag ook niet te zeggen. Maar ik wil wel weten welke brandblussers er hangen voordat het huis brandt.’
Ze vroeg om de volmacht.
Die hadden we niet.
Floor belde het ziekenhuis en vroeg schriftelijk om het dossier rond de ondertekening veilig te stellen.
Daarna keek ze naar mij.
‘En het kind?’
‘Bij de grootouders.’
‘Heeft vader ouderlijk gezag?’
‘Ja.’
‘Moeder ook?’
‘Ja.’
‘Dan kan vader Noor meenemen of bij zijn ouders laten verblijven zolang er geen rechterlijke regeling is. Maar moeder heeft exact dezelfde positie. Er is geen juridisch voorrangsrecht voor de rijkste familie.’
Sanne keek voor het eerst sinds het ziekenhuis iets minder klein.
Om half één belde Bram.
Floor zette hem op luidspreker.
‘Waar is Noor?’ vroeg Sanne.
‘Op school.’
‘Ik haal haar vanmiddag op.’
‘Dat lijkt me niet verstandig.’
Floor schoof een blocnote naar Sanne en schreef één zin.
Sanne las hem.
‘Ik vraag je niet om toestemming. Ik informeer je.’
Stilte.
Toen zei Bram: ‘Wie zit daar bij je?’
‘Mijn advocaat.’
Er kwam een langere stilte.
‘Sanne, serieus?’
Floor schreef niets meer.
Dat hoefde niet.
‘Ja,’ zei Sanne.
Bram ademde hoorbaar uit.
‘Mijn moeder gaat dit niet waarderen.’
Sanne keek mij aan.
‘Dat is voor het eerst vandaag goed nieuws.’
Om drie uur stonden we bij Noors basisschool.
Vivienne stond er al.
Camel mantel.
Zelfde leren tas.
Alsof ze uit de vorige scène was gestapt.
Noor rende naar Sanne.
‘Mama!’
Sanne zakte door haar knieën en sloeg haar armen om haar heen.
Ze huilde niet.
Ze drukte alleen haar gezicht even tegen Noors natte haar.
Vivienne wachtte.
Toen Noor haar rugzak pakte, zei ze: ‘Sanne, mogen we even praten?’
‘Nee.’
‘Dit gaat niet alleen over jou.’
‘Dat heb ik inmiddels begrepen.’
‘Noor heeft rust nodig.’
Sanne stond op.
‘Noor gaat met mij mee.’
‘Bram maakt zich zorgen over je stabiliteit.’
Sanne keek haar recht aan.
‘Bram maakt zich vooral zorgen over mijn harde schijf.’
Viviennes gezicht veranderde.
Heel klein.
Maar genoeg.
‘Waar heb je het over?’
‘Zie je?’ zei Sanne.
‘Wat?’
‘Je vroeg niet welke harde schijf.’
Vivienne zweeg.
Dat was de eerste fout die ze maakte.
De tweede kwam twee dagen later.
Er lag een aangetekende brief op mijn deurmat van een kantoor aan de Zuidas.
De Winter Vastgoed stelde dat Sanne vertrouwelijke bedrijfsgegevens had gekopieerd en mogelijk had onttrokken. Ze moest alle informatiedragers inleveren.
Floor las de brief en glimlachte zonder humor.
‘Mooi.’
‘Mooi?’ vroeg ik.
‘Ze bevestigen schriftelijk dat ze denken dat uw dochter gegevens heeft.’
‘En?’
