Ik dacht aan de dag dat Sanne mij vanuit dat ziekenhuis had gebeld.
Toen dacht ik dat ik haar moest redden.
Dat bleek niet te kloppen.
Ik hoefde alleen te komen.
De deur open te doen.
Naast haar te gaan zitten.
En op het moment dat iedereen om haar heen probeerde uit te leggen wat verstandig voor haar was, één ding niet te vergeten:
haar zelf laten spreken.
Een paar maanden later zaten we met z’n drieën aan mijn keukentafel toen mijn telefoon ging.
Bram.
Ik keek naar Sanne.
Ze schudde haar hoofd.
‘Niet voor mij.’
Ik liet hem overgaan.
Noor schoof haar bord naar me toe.
‘Oma, snij jij mijn boterham?’
‘Vier stukjes?’
Ze keek beledigd.
‘Vier gelijke stukjes.’
‘Natuurlijk.’
Sanne zette haar koffiekopje neer.
Eén keer.
Het stond meteen stil.
