DEEL 8 — FENNA’S SCHOOL HAD SIGNALEN GEMIST
Juf Marijke belde.
‘Ik moet iets melden.’
Fenna had drie maanden eerder een tekening gemaakt.
Een huis.
Mama beneden.
Fenna boven.
Papa in vliegtuig.
Juf had gevraagd:
‘Waarom zit mama zo ver van jou?’
Fenna:
‘Omdat ze boos is.’
Juf dacht normale frustratie.
Twee weken later Fenna huilde omdat ze niet naar huis wilde toen ik in Hamburg zat.
Sanne zei dat zij moe was en ‘dramatisch’.
School accepteerde.
Geen blauwe plek toen.
Geen duidelijke melding.
Maar achteraf patroon.
Ik wilde school verwijten.
Toen hoorde ik mezelf.
Achteraf is iedereen rechercheur.
Juf huilde.
‘Ik had meer moeten vragen.’
‘Misschien.’
‘Bent u boos?’
‘Op veel mensen.’
‘Ook ons?’
Ik dacht.
‘Een beetje.’
Eerlijk.
‘Maar ik weet ook dat signalen niet altijd duidelijk zijn.’
School verbeterde procedure.
Bij herhaalde angst om naar huis te gaan, direct beide gezaghebbende ouders informeren tenzij veiligheid dat verhindert.
Geen helden.
Systemen.
Dat vond ik uiteindelijk waardevoller dan schuld.
