DEEL 9 — SANNE STOPTE MET ZEGGEN ‘ZE VIEL’
Drie maanden na incident was er doorbraak.
Niet rechtbank.
Therapiekamer.
Sanne keek Fenna via begeleid gesprek aan.
‘Ik moet iets zeggen.’
Fenna zat met therapeut naast zich.
Ik was achter spiegel? Better separate via observer room perhaps. Let's say parents could see via live feed? Might be too weird. We can say I kreeg later verslag and Sanne allowed it. But emotional impact wants scene. Perhaps joint therapeutic session with both parents, professional. Fine.
Sanne zei:
‘Toen jij sap morste, was ik boos.’
Fenna keek tafel.
‘Ik pakte je arm.’
Stilte.
‘En ik duwde je.’
Fenna’s lip trilde.
‘Jij viel niet uit jezelf.’
Daar.
‘Ik zei later dat jij mij ertoe dwong.’
Sanne begon te huilen.
‘Dat was niet waar.’
Fenna keek.
‘Maar ik morste.’
‘Dat maakt niets uit.’
‘Je papieren waren nat.’
‘Nog steeds niet.’
Sanne ademde.
‘Ik had honderd natte papieren kunnen hebben en ik had jou niet mogen duwen.’
Fenna huilde.
‘Waarom zei je dan dat het mijn schuld was?’
‘Omdat ik bang was.’
‘Voor papa?’
‘Voor gevolgen.’
Goed woord.
‘Ik was bang dat iedereen zou zien dat ik iets heel fout had gedaan.’
‘Dus loog je?’
‘Ja.’
‘En België?’
Sanne keek therapeut.
Die knikte.
‘Ik had plannen gemaakt zonder papa eerlijk te vertellen.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht dat hij nee zou zeggen.’
Fenna:
‘Ik zei ook nee.’
Sanne sloot ogen.
‘Ja.’
‘Je luisterde niet.’
‘Nee.’
Dat was misschien pijnlijkste.
Sanne stak hand niet uit.
Wachtte.
‘Het spijt me.’
Fenna keek naar mij.
Ik zei niets.
Dit was niet mijn moment.
Na bijna minuut schoof zij een tissue naar haar moeder.
Geen knuffel.
Maar tissue.
Herstel begint soms zo klein.
