— Door jou voelde ik me normaal.
Opnieuw werd het stil in de kamer.
Maja pakte voorzichtig de zak met haar afgeknipte haar en gaf die aan Noella.
— We weten niet of dit genoeg is.
Noella nam de zak met beide handen aan, alsof er iets onbetaalbaars in zat.
— Dit zal altijd betekenis hebben.
Ze drukte de zak tegen haar borst.
— Of het nu onderdeel wordt van een pruik voor Liam of voor een ander kind — jouw gift heeft ons gezin al veranderd.
Een paar dagen later bekeken specialisten van een organisatie het haar van Maja.
Het grootste deel voldeed aan de eisen voor lengte en kwaliteit.
Het was niet genoeg om er een volledige pruik van te maken.
Maar het kon wel een heel belangrijk onderdeel van een pruik worden.
Dat nieuws bracht ons op een nieuw idee.
Een week later ontmoetten Felix en ik opnieuw directeur Susan.
— Als een meisje van tien bereid is iets op te geven waar ze van houdt en dat ze haar hele leven heeft gekoesterd…
zei ik,
— …dan denk ik dat volwassenen in onze samenleving meer kunnen doen dan alleen praten.
Susan glimlachte.
— Ik hoopte dat u dat zou zeggen.
Samen organiseerden ze op school een haardonatieactie.
Professionele kappers meldden zich aan en boden gratis hun diensten aan.
Een liefdadigheidsorganisatie ging samenwerken met de school.
Aan gezinnen werd precies uitgelegd hoe hun haar kinderen zou helpen die een behandeling tegen kanker ondergingen.
Leerlingen die hun haar niet konden doneren, kregen de mogelijkheid geld in te zamelen voor het maken en aanpassen van pruiken.
De belangstelling was veel groter dan iemand had verwacht.
Na drie weken was de sportzaal van de school gevuld met iets anders dan gefluister: er hing een sfeer van vreugde en enthousiasme.
Ouders stonden samen met hun kinderen in de rij.
Leraren hielpen als vrijwilligers.
Oudere leerlingen kwamen hun haar doneren.
Een vader had bijna vier jaar lang zijn haar laten groeien, juist om het op een dag te kunnen schenken.
Een muzieklerares liet bijna dertig centimeter van haar haar afknippen, dat ze al sinds haar studententijd had laten groeien.
Kinderen die hun haar niet wilden laten knippen, maakten kaartjes voor kinderen met kanker. Ze vulden die met woorden van steun en bemoediging.
De sfeer was niet verdrietig.
Integendeel — er hing juist een gevoel van vreugde.
Elke geschonken haarlok betekende hoop.
Maja liet haar haar opnieuw niet knippen.
In plaats daarvan stond ze samen met Liam bij de registratietafel.
Ze noteerde zorgvuldig elke haarlok die werd gedoneerd.
Ze controleerde de toestemmingsformulieren.
Ze bedankte iedere familie.
Toen ik naar haar glimlach keek, begreep ik dat ze zich niet langer druk maakte om haar korte haar.
Ze keek niet meer voortdurend naar zichzelf in de spiegel.
Ze begon naar de mensen om haar heen te kijken.
Toen de actie voorbij was, had de organisatie genoeg geschikt haar ingezameld om een speciale pruik voor Liam en nog enkele pruiken voor kinderen die een behandeling ondergingen te kunnen maken.
Bijna twee maanden gingen voorbij.
Op een koude, heldere ochtend belde Noella me.
— Hij is klaar.
Ze nodigde ons uit om elkaar voor school te ontmoeten voordat de lessen begonnen.
Toen we aankwamen, stond Liam naast zijn ouders met zijn nieuwe pruik op.
Hij was donkerbruin.
Zacht.
Perfect passend.
Liam bleef hem met beide handen aanraken.
— Ik kan niet stoppen met eraan te zitten — gaf hij toe.
— Dat hoeft ook niet — lachte Felix.
— Je hebt hem verdiend.
Liam keek naar Maja.
Plotseling verdween zijn zelfvertrouwen.
— Zie ik er raar uit?
Maja bekeek hem aandachtig.
Ze liep naar hem toe.
Ze streek een klein plukje haar dat op zijn voorhoofd was gevallen voorzichtig opzij.
Toen glimlachte ze.
— Nee.
