DEEL 8 — LUCAS STELDE ÉÉN VOORWAARDE
Emma en Lucas gingen drie maanden uit elkaar.
Niet officieel als definitief.
Geen samenwonen.
Geen trouwdatum.
Couples therapy once a week.
Emma ging daarnaast individueel.
Lucas ook.
Ik hoorde daar weinig van.
Goed.
Niet mijn huwelijk.
Emma kwam vaker langs.
Eerst stroef.
Later normaal.
Op een zondag hielp ze mij in winkel.
‘Deze zoom is scheef,’ zei ik.
‘Daarom heb jij baan en ik niet.’
‘Je hebt master.’
‘Helpt niet met zoom.’
Ze stond bij spiegel.
‘Mam?’
‘Ja?’
‘Lucas wil misschien opnieuw proberen.’
Ik legde schaar neer.
‘Wat wil jij?’
‘Ook.’
‘Dan?’
‘Hij heeft voorwaarde.’
Ik voelde weerstand.
‘Welke?’
‘Dat wij opnieuw beginnen zonder verborgen delen.’
‘Dat klinkt redelijk.’
‘Ook voor hem.’
‘Welke verborgen delen heeft hij?’
‘Hij vertelt nooit wanneer hij bang is voor zijn vader.’
Interessant.
‘Waarom?’
‘Omdat Hendrik hem als opvolger ziet en Lucas al jaren doet alsof hij dat zeker wil.’
‘Wil hij het niet?’
‘Niet helemaal.’
‘Wat wel?’
‘Hij wil investeren in duurzame infrastructuur, niet hele logistieke groep leiden.’
Ik moest glimlachen.
‘Dus de rijke bruidegom heeft ook probleem met familieverwachting.’
‘Blijkbaar.’
‘Schokkend.’
Emma keek.
‘Ik dacht dat zij perfect waren.’
‘Niemand met een familie is perfect.’
‘Mam.’
‘Waar.’
Ze glimlachte.
‘Tweede voorwaarde.’
‘Nog één?’
‘Als we ooit opnieuw trouwen, beslist niemand uitnodigingen uit angst.’
Ik keek.
‘Dat klinkt specifiek.’
‘Heel.’
‘En?’
‘Ik heb gezegd dat ik nog niet weet of jij erbij bent.’
Ik keek scherp.
Ze begon te lachen.
‘Grap.’
Ik pakte speldenkussen.
‘Je bent te oud om te slaan.’
‘Dat was geen overtuigend dreigement.’
Daar.
Humor terug.
‘Heb je hem verteld waarom je mij echt uitsloot?’
‘Alles.’
‘Ook dat je je schaamde?’
‘Ja.’
‘Wat zei hij?’
Ze werd stil.
‘Hij huilde.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij dacht dat hij me veilig liet voelen in zijn wereld.’
‘Au.’
‘Ja.’
‘En daarna?’
‘Hij vroeg wat hij gemist had.’
‘Wat zei je?’
‘Dat niemand één groot ding deed. Het waren honderd kleine dingen.’
Goed.
‘En hij?’
‘Hij zei dat hij die honderd dingen niet kan wissen, maar wel kan stoppen doen alsof ze niet bestaan omdat hij ze zelf niet merkt.’
Ik knikte.
‘Slim.’
‘Hij is vervelend slim.’
‘Je koos hem.’
‘Nog niet opnieuw.’
Zes maanden na oorspronkelijke trouwdag vroeg Lucas haar niet opnieuw ten huwelijk.
Ze waren nog verloofd.
Maar hij vroeg:
‘Wil je dat wij daadwerkelijk nog trouwen?’
Geen ring.
Geen publiek.
Emma zei ja.
Nieuwe datum.
Vier maanden later.
Kleine ceremonie.
Vierenzestig gasten.
Geen tweehonderd.
Geen politieke contacten tenzij echte vrienden.
Geen zakelijke relaties uit verplichting.
Emma vroeg mij persoonlijk.
Niet via kaart.
Ze kwam op maandagavond.
‘Mam.’
‘Hm?’
‘Wil je naar mijn bruiloft komen?’
Ik keek haar lang.
‘Weet je zeker dat ik codes ken?’
Ze begon te huilen en lachen tegelijk.
‘Nee.’
‘Gevaarlijk.’
‘Ik neem risico.’
‘Wat moet ik dragen?’
‘Wat jij wilt.’
‘Dat is onverstandig.’
‘Mam.’
‘Ja.’
‘En…’
Ze haalde fluwelen doosje uit tas.
Mijn parels.
Ik had ze na eerste bruiloft aan haar gegeven? Actually not; they remained with mother. Wait she now has box? Could be mother had later given them when Emma came, but not stated. Better she says "Heb je oma's parels nog?" instead. Let's correct:
‘En heb je oma’s parels nog?’
Ik keek naar kast.
‘Ja.’
‘Mag ik ze deze keer dragen?’
Daar kwamen mijn tranen.
‘Als jij dat wilt.’
‘Dat wil ik.’
‘Dan zijn ze van jou die dag.’
Emma schudde hoofd.
‘Nee.’
‘Wat?’
‘Niet alleen die dag.’
Ik begreep.
‘Je wilt ze houden.’
‘Als dat oké is.’
‘Ze waren altijd voor jou.’
‘Ik dacht dat ik eerst bruid moest zijn.’
‘Je bent mijn dochter. Dat was genoeg.’
Ze huilde.
Wij omhelsden elkaar.
Niet omdat alles verdwenen was.
Omdat sommige scheuren niet verdwijnen en toch niet meer uit elkaar hoeven te trekken.
