— Mam…
Kalm ging ik verder:
— Ik ben van gedachten veranderd.
Het werd doodstil.
Melissa stond abrupt op.
— Wat?
— Ik ga dat appartement niet betalen.
Ze staarde me ongelovig aan.
— Maar je hebt het beloofd.
— Ja.
Haar stem trilde.
— We hebben alles gepland en daarbij op dat geld gerekend.
Ik knikte.
— Dat weet ik.
— Wat ga je dan met dat geld doen?
Ik zweeg even.
Al jaren droomde ik van een leven aan zee.
Mijn man en ik hadden elkaar ooit beloofd dat we na ons pensioen een klein huisje aan de kust zouden kopen.
Hij heeft niet lang genoeg geleefd om die droom werkelijkheid te zien worden.
Na zijn dood hield ik mezelf voor dat die droom samen met hem was gestorven.
Tot vandaag.
— Ik ga een klein huis aan zee kopen, zei ik.
Melissa keek me aan.
— Voor jezelf?
— Ja.
— Maar waarom nu?
Ik keek naar mijn rode jurk en daarna weer naar mijn dochter.
— Omdat jij me eraan hebt herinnerd dat ik leef alsof mijn leven al voorbij is.
Haar gezichtsuitdrukking veranderde.
— Dat bedoelde ik niet.
— Misschien niet. Maar toen je zei dat ik te oud was voor deze jurk, begreep ik dat jij al had besloten wat voor vrouw ik mocht zijn.
— Mam, het is maar een jurk.
— Nee, antwoordde ik rustig. Het is niet alleen een jurk.
Iedereen zweeg.
— Je schaamde je voor mij, ging ik verder. Maar je schaamde je er niet voor om mijn geld aan te nemen.
Er verschenen tranen in Melissa’s ogen.
— Ik wilde je geen pijn doen.
— Dat weet ik.
Ze keek wanhopig naar me.
— Kunnen we hier misschien onder vier ogen over praten?
— Dat zullen we. Later.
Ik glimlachte.
— Maar mijn beslissing staat vast.
Drie maanden later verhuisde ik naar een klein, wit huis met uitzicht op zee.
Het had blauwe luiken, een kleine tuin en een balkon waar ik iedere ochtend koffie dronk.
Melissa was wekenlang boos op me.
Tot ze op een dag bij me op bezoek kwam.
Ze stond op mijn veranda en keek naar de zee.
— Je hebt het echt gedaan, zei ze.
