— Dat heb ik.
Ze keek naar me.
— Het spijt me.
Ik knikte.
Ze slikte.
— Ik ben wreed geweest.
— Ja.
— Ik dacht dat ik je beschermde tegen het oordeel van anderen.
Ik glimlachte zacht.
— Nee, lieverd. Je beschermde jezelf tegen het feit dat je moest accepteren dat je moeder niet van plan is te verdwijnen.
Ze keek naar de grond.
Toen lachte ze zachtjes.
— Heb je die rode jurk nog?
Ik begon samen met haar te lachen.
— Natuurlijk.
Die avond zaten we samen op het balkon en keken hoe de zon langzaam boven de zee onderging.
Ik had niets verloren.
Tenminste niets wat er werkelijk toe deed.
Melissa kocht uiteindelijk samen met haar man een kleiner appartement.
En ik kreeg eindelijk iets wat ik mezelf al jaren eerder had moeten geven.
Een leven dat nog steeds van mij was.
