Eleanor liep naar hem toe.
“Als ze Harolds kasboek vindt, stort alles in elkaar.”
De rechtszaal werd stil.
Ik voelde mijn pols in mijn keel.
Grootboek?
Julian antwoordde: “Papa heeft het kapotgemaakt.”
“Nee. Hij vertelde me dat hij het verborgen had.”
“Waar?”
“Ik weet het niet.”
Julian vloekte.
Eleanor verlaagde haar stem.
“Dat grootboek verbindt je niet alleen met de bedrijfsoverboekingen.”
“Waarmee is het nog meer verbonden?”
Eleanor staarde hem aan.
“Je vader.”
Julian lachte bitter.
“Mijn vader is overleden.”
“Dat betekent niet dat wat hij ontdekte met hem is gestorven.”
Mijn huid tintelde.
Er was iets aan haar stem dat me bang maakte.
Julian kwam dichterbij.
‘Wat bedoelt u precies?’
Eleanor aarzelde.
Toen zei ze iets wat ik nauwelijks kon verstaan.
“Als iemand erachter komt wat er die nacht is gebeurd toen je vader stierf, is het verlies van je bedrijf nog wel het minste van je problemen.”
Een collectieve zucht van verlichting ging door de rechtszaal.
Julian sprong overeind.
“ZET HET UIT!”
De schreeuw galmde door de kamer.
Noah schreeuwde.
Ik handelde zonder na te denken.
De deurwaarder deed dat ook.
Julian zette een stap richting de monitor, maar de gerechtsdeurwaarder hield hem tegen.
Rechter Thorne sloeg met de hamer.
“Meneer Vance!”
“Dit is waanzinnig!”
“Ga onmiddellijk zitten.”
“Die opname is gemanipuleerd.”
De technicus sprak voor het eerst.
“Edele rechter, uit de metadata blijkt dat het bestand niet is gewijzigd.”
Julian draaide zich naar hem toe.
“Dat weet je niet.”
“Ik heb de oorspronkelijke bestandsstructuur gecontroleerd.”
Julians advocaat greep hem bij zijn arm.
“Julian, hou op met praten.”
Dat was de eerste keer dat zijn advocaat zijn voornaam had gebruikt.
Julian draaide zich naar me toe.
En daar was het.
Haat.
Pure haat.
Niet omdat ik hem had verraden.
Omdat ik iets hoorde wat ik nooit had mogen weten.
De opname werd voortgezet.
Julians stem klonk door de luidsprekers.
“Wat is er gebeurd in de nacht dat papa stierf?”
Eleanor staarde hem aan.
“Je weet genoeg.”
“Nee, dat doe ik niet.”
“Dat wil je niet.”
“Mama.”
Ze sloot haar ogen.
Toen sprak hij zachtjes.
“Harold was van plan naar de autoriteiten te gaan.”
‘Over het geld?’
“Over alles.”
“Wat betekent alles?”
Een lange stilte.
Toen fluisterde Eleanor.
“Hij vond de tweede set boeken.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Julian staarde haar aan.
“Welke tweede set?”
“Degenen die met Ashcroft verbonden zijn.”
Bij het horen van die naam veranderde Julians gezichtsuitdrukking.
Zelfs op video.
Hij wist het.
Nee, dat heb ik niet gedaan.
Maar Chloe deed dat blijkbaar wel.
Want naast Julian in de rechtszaal liet ze plotseling haar hoofd zakken.
Ik heb het gezien.
Rechter Thorne zag het ook.
De video ging verder.
Julian vroeg: “Wat heeft papa gevonden?”
Eleanor ging langzaam zitten.
“Hij zei dat iemand Vance Holdings al jaren gebruikte om geld via nep-leveranciers te sluizen.”
Julians gezicht werd uitdrukkingsloos.
“Ik dacht dat die accounts pas na mijn aantreden waren begonnen.”
Eleanor keek hem aan.
“Ze zijn er al eerder mee begonnen.”
“Hoe lang geleden?”
“Voordat je met Claire trouwde.”
Ik hield mijn adem in.
Julian stelde de volgende vraag.
“Wie is ermee begonnen?”
Eleanor staarde recht in de camera zonder te weten dat die er was.
Toen zei ze:
“Je vader dacht dat ik het was.”
Het leek alsof de hele rechtszaal om me heen verdween.
Eleanor.
Niet Julian.
Zijn moeder.
De elegante weduwe die zich als vrijwilliger inzette bij fondsenwervende acties voor het ziekenhuis.
De vrouw die jarenlang mijn kleding, mijn opvoeding, mijn werk en mijn gezin had beoordeeld.
De vrouw die de hele ochtend achter Julian had gezeten en deed alsof haar enige zorg haar kleinzoon was.
Julians gezicht werd bleek op de opname.
