“De avond voor de reis.”
Sanne had hem gevraagd wat hij bedoelde. Maarten antwoordde dat mijn leven verzekerd was voor vijftig miljoen euro en dat alles “binnenkort opgelost” zou zijn.
De ochtend van de val stuurde hij haar een bericht.
Vanavond zijn we eindelijk vrij.
Sanne had het bericht niet verwijderd. Ze had ook een geluidsopname gemaakt van een gesprek waarin Maarten zei dat hij na mijn dood de aandelen via een voorlopige bewindvoerder wilde laten beheren.
Maar er was nog iets.
Willem had de beveiligingsbeelden van een Noorse onderhoudsweg gevonden. Een camera hing aan een mast bij een afgesloten tunnel, gericht op het pad langs de klif.
De beelden waren korrelig. De wind blies sneeuw over het scherm. Toch was duidelijk te zien hoe Maarten achter mij stond, hoe ik naar hem omkeek en hoe zijn arm naar voren schoot.
Daarna verdween ik uit beeld.
Maarten keek ruim twintig seconden over de rand.
Twintig seconden waarin hij had kunnen bellen.
Twintig seconden waarin hij ervoor koos weg te lopen.
Op de opname was ook te zien dat hij mijn jaszak leegmaakte voordat hij vertrok. Hij had mijn telefoon meegenomen. Het noodbaken had hij niet gevonden.
Ik bleef twee weken in het ziekenhuis. Mijn moeder kwam uit Nederland over en zat urenlang naast Lena’s couveuse. Ze zei weinig. Soms vouwde ze de dekens recht terwijl haar vingers trilden.
Ik leerde opnieuw lopen met een metalen frame. Mijn lichaam voelde niet meer als het mijne. Elke stap trok door mijn bekken. ’s Nachts werd ik wakker van het geluid van wind tegen het raam en wist ik een paar seconden niet of ik in het ziekenhuis lag of weer aan de rand van de klif stond.
Maarten stuurde mij ondertussen berichten naar mijn oude telefoonnummer.
Ik mis je.
Ik weet niet hoe ik zonder jou verder moet.
Lena verdient een vader.
Willem las ze allemaal voordat ik ze opende.
Op de vierde dag schreef Maarten:
Als je ergens bent, geef dan een teken. Ik wil alleen weten of je veilig bent.
Ik keek naar het scherm.
“Hij weet het nog steeds niet,” zei ik.
“Hij vermoedt het,” zei Willem. “Maar hij weet niet wat wij weten.”
Dat was het moment waarop ik ophield te wachten tot iemand anders mijn leven zou redden.
Ik tekende een volmacht aan Willem, niet om mijn bedrijf aan hem te geven, maar om mijn aandelen tijdelijk onder onafhankelijk beheer te plaatsen. Daarna liet ik onze accountant een onderzoek starten naar de Luxemburgse rekening.
Binnen drie dagen vonden ze meer dan zes miljoen euro aan verborgen betalingen. Maarten had geld uit Noordlicht Medical gehaald via drie tussenbedrijven. Eén daarvan stond op naam van een neef die al jaren in Australië woonde.
Hij had ook een tweede polis afgesloten. Niet op mijn leven, maar op mijn aandeelhouderschap. Als ik arbeidsongeschikt zou raken, kon hij als bestuurder mijn stemrecht tijdelijk overnemen.
Zijn plan was niet alleen om mij te laten verdwijnen.
Hij wilde ervoor zorgen dat ik, zelfs als ik bleef leven, geen controle meer over mijn bedrijf had.
De grootste schok kwam van een document dat Sanne had gevonden in zijn bureaulade. Het was een conceptovereenkomst waarin stond dat Maarten na mijn “overlijden” zou trouwen met Sanne en haar een appartement in Amsterdam zou geven.
Onder aan het document stond haar naam.
Haar handtekening was vervalst.
Sanne huilde niet toen Willem het haar vertelde. Ze vouwde het papier dubbel en stopte het in haar tas.
“Hij heeft mij gebruikt om u geloofwaardig te begraven,” zei ze. “En daarna wilde hij mij laten opdraaien voor zijn fraude.”
Ik keek haar aan via het scherm.
“Waarom glimlachte je bij mijn uitvaart?”
Ze keek naar haar handen.
“Omdat hij mijn moeder naast me had gezet. Hij zei dat hij haar financieel zou ruïneren als ik er verslagen uitzag.”
Die avond stuurde Sanne haar volledige dossier naar de politie.
Zes weken na mijn val was ik terug in Nederland. Ik woonde tijdelijk in een appartement van Willem in Hilversum. Lena lag in een wieg naast mijn bed. Mijn moeder kwam elke ochtend langs en zette zonder iets te zeggen verse koffie.
Maarten had inmiddels een aanvraag ingediend voor de uitkering van de levensverzekering. De verzekeraar had de betaling opgeschort vanwege vermoedelijke fraude en het ontbreken van een definitieve overlijdensverklaring.
Hij wist dat er vragen zouden komen.
Daarom organiseerde hij een buitengewone aandeelhoudersvergadering in het hoofdkantoor van Noordlicht Medical. Hij wilde mijn overlijden gebruiken om de aandelenoverdracht af te dwingen en zichzelf tot enig bestuurder te laten benoemen.
Willem zei dat ik niet hoefde te gaan.
Ik trok een donkergrijze broek aan, een blazer die niet meer helemaal dicht kon en schoenen met lage hakken.
“Ik ga wel,” zei ik.
“Je hoeft hem niets te bewijzen.”
“Dat weet ik.”
Ik legde mijn hand op de wandelstok naast de deur.
