Ik opende onze gedeelde agenda.
Daarna onze gezamenlijke huishoudapp.
Toen onze bankapp.
Niet om geld over te boeken.
Niet om iets te annuleren.
Ik stuurde Ethan drie screenshots.
Eén van de babyplanning.
Eén van de huishoudtaken.
Eén van mijn werkagenda.
Toen zei ik:
‘Vanaf morgen doen we alles fifty-fifty.’
Hij staarde me aan.
‘Wat?’
‘Voedingen. Nachten. Afspraken. Was. Boodschappen. Kinderarts. Alles.’
Sylvia lachte hard.
‘Belachelijk.’
Ik keek haar aan.
‘Jij zei net dat ik de moeder ben.’
‘Dat bén je.’
‘En hij is de vader.’
Ze zweeg.
Ik keek weer naar Ethan.
‘Als jij vindt dat jouw baan belangrijker is dan onze dochter, prima. Dan moeten we ook financieel eerlijk worden.’
Zijn gezicht veranderde.
‘Wat betekent dat?’
‘Dat ik niet langer parttime blijf om alle zorg op te vangen.’
‘Claire.’
‘Ik ga terug naar fulltime.’
‘Wie past er dan op haar?’
‘Kinderopvang.’
Sylvia sprong meteen in.
‘Absoluut niet. Ik kan haar—’
‘Nee.’
Ze verstijfde.
‘Wat?’
‘Jij gaat niet oppassen.’
‘Ik ben haar oma.’
‘En jij staat nu in een spoedeisende hulp te vertellen dat haar vader naar huis moet omdat haar ziekte te stressvol voor hem is.’
Ze werd bleek.
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Het is exact wat je zei.’
Ethan keek alsof hij ergens de controle over het gesprek kwijt was geraakt.
‘Claire, niemand heeft gezegd dat je fulltime moet werken.’
‘Nee. Omdat het voor iedereen handig is dat ik minder werk.’
‘Voor onze dochter.’
‘Ook voor jou.’
Hij zweeg.
‘Jij krijgt een carrière alsof je geen baby hebt.’
‘Dat is niet waar.’
‘Wanneer was haar laatste afspraak?’
Hij fronste.
‘Wat?’
‘Wanneer was haar laatste afspraak bij de kinderarts?’
‘Vorige week?’
‘Drie weken geleden.’
Hij keek weg.
‘Hoeveel flessen drinkt ze per dag?’
‘Ik weet het niet precies.’
‘Welke maat luiers?’
‘Claire, kom op.’
‘Welke?’
Geen antwoord.
Sylvia snoof.
‘Dat soort details zijn toch logisch voor een moeder.’
Ik keek naar Ethan.
‘Dat is precies het probleem.’
Voordat hij kon reageren, ging de deur naar de behandelruimte open.
Een verpleegkundige riep onze naam.
‘Baby Harper?’
Ik stond onmiddellijk op.
Ethan bewoog ook.
Toen keek hij naar Sylvia.
Dat kleine moment.
Dat was alles.
Maar ik zag het.
Keuze.
Twijfel.
Zij trok aan zijn jas.
‘Je moet echt slapen.’
Ik keek hem aan.
‘Beslis.’
Hij slikte.
‘Claire—’
‘Nu.’
