Ik ging naar beneden.
Sylvia keek me aan.
‘Goed. Dan kun je haar zelf uitleggen waarom je zo extreem doet.’
Ik keek naar Ethan.
Hij zei niets.
Dit keer niet uit lafheid.
Hij wachtte.
‘Ik ben niet extreem,’ zei ik.
‘Je gaat een baby van vier maanden naar opvang sturen om een punt te maken.’
‘Nee.’
‘Dan waarom?’
‘Omdat ik mijn carrière niet langer structureel opoffer terwijl Ethan de zijne als onaantastbaar behandelt.’
‘Een moeder hoort offers te brengen.’
‘Een vader ook.’
‘Mannen en vrouwen zijn niet hetzelfde.’
‘Klopt.’
Ik glimlachte zonder warmte.
‘Maar koorts maakt geen onderscheid.’
Ze werd rood.
‘Je bent egoïstisch,’ zei Sylvia.
‘Misschien.’
Die reactie verraste haar.
‘Wat?’
‘Misschien ben ik eindelijk een beetje egoïstischer.’
‘Dat geef je toe?’
‘Ja.’
Ik keek naar Harper in mijn armen.
‘Want als ik volledig instort, heeft niemand daar iets aan.’
Sylvia keek naar Ethan.
‘Zeg dan iets.’
Hij ademde diep in.
‘Ze heeft gelijk.’
Sylvia staarde hem aan.
‘Ik herken je niet meer.’
Ethan antwoordde:
‘Misschien omdat je me nooit als volwassen man hebt hoeven zien.’
Dat deed haar pijn.
Dat zag ik.
Maar sommige pijn komt omdat een grens eindelijk bestaat.
Ze pakte haar tas.
‘Prima.’
Bij de deur draaide ze zich om.
‘Bel me maar wanneer jullie beseffen dat een huwelijk niet werkt als een vrouw alles wil controleren.’
Ik antwoordde niet.
Ethan wel.
‘Mam.’
Ze stopte.
‘Claire controleert niet alles.’
Hij keek naar mij.
‘Dat was juist het probleem. Zij droeg alles.’
Sylvia vertrok.
Diezelfde middag maakte ik een lijst.
Niet als wapen.
Als werkelijkheid.
Alles wat een baby per week vroeg.
Nachtvoedingen.
Flessen schoonmaken.
Was.
Bad.
Voorraad controleren.
Kinderarts.
Medicatie.
Kinderopvang.
Boodschappen.
Bedtijd.
Ethan keek ernaar.
‘Dit is veel.’
Ik lachte.
‘Welkom.’
We verdeelden het.
Niet perfect vijftig-vijftig per taak.
Maar eerlijk in totale belasting.
Ethan nam drie nachten per week.
Ik drie.
De zevende wisselden we.
Hij werd verantwoordelijk voor medische afspraken en voorraad.
Ik voor opvang en kleding.
Huishoudelijke taken opnieuw verdeeld.
En als één van ons een zware werkweek had?
Dan vroegen we.
Niet aannemen.
Dat was nieuw.
De eerste week ging verschrikkelijk.
Ethan vergat luiers te bestellen.
Harper huilde twee uur tijdens zijn nacht.
Hij maakte een fles verkeerd klaar en moest opnieuw beginnen.
Op donderdag zei hij:
‘Hoe deed jij dit iedere nacht?’
