DEEL 3 — De stem die ik niet langer wilde missen
Ik bracht Lucas die middag naar mijn zus Anouk.
Hij kende haar goed. Bij haar thuis voelde hij zich op zijn gemak en kon hij rustig met zijn tablet communiceren.
“Gaat papa boos worden?” typte hij.
Ik ging naast hem zitten.
“Misschien. Maar papa’s boosheid is niet jouw verantwoordelijkheid.”
Lucas keek naar het scherm.
Daarna naar mij.
Ik pakte zijn hand.
“Jij hebt mij gewaarschuwd. Nu is het aan de volwassenen om voor jou te zorgen.”
Het onderzoek
De arts onderzocht mij en besprak mijn vermoeidheid en de momenten waarop ik ongewoon slaperig was geweest.
Er werd niet zomaar geconcludeerd dat al mijn klachten door de pillen kwamen.
Maar de inhoud van het potje was zorgwekkend genoeg om verder te onderzoeken.
Ik legde uit dat ik nooit een recept voor dat middel had gekregen en niet wist dat het in mijn huis aanwezig was.
Ook vertelde ik over de eerdere momenten waarop Daan mij drankjes of tabletten had gegeven wanneer ik me niet goed voelde.
Er werden passende medische en juridische stappen gezet.
Mijn advocaat hielp me de berichten, documenten en andere gegevens veilig te bewaren.
Ik deed melding bij de politie.
Het appartement
Het appartement aan de Singel had ik van mijn tante geërfd.
Mijn tante was nooit getrouwd geweest en had geen kinderen.
Toen ze overleed, liet ze mij haar woning na, samen met een brief.
Ik hoop dat dit huis je altijd een plek geeft waar je zelf mag beslissen wie je binnenlaat.
Ik had het appartement jarenlang verhuurd.
De huurinkomsten zette ik apart voor Lucas.
Daan vond dat onverstandig.
Hij wilde het verkopen om te investeren in een nieuw bedrijf van zijn moeder.
“Het geld staat stil,” zei hij steeds.
Maar voor mij was het geen stilstaand geld.
Het was zekerheid.
Voor mijn zoon.
En voor mij.
De handtekening
Mijn advocaat nam contact op met de makelaar.
Ik liet weten dat ik geen toestemming had gegeven voor de verkoop en dat de handtekening op de stukken werd betwist.
De makelaar staakte de werkzaamheden totdat duidelijk was wat er was gebeurd.
Daarmee was het probleem niet opgelost.
Maar er kon in ieder geval niet worden gedaan alsof ik vrijwillig had ingestemd.
Toen mijn advocaat vroeg wie de stukken had aangeleverd, kwam telkens dezelfde naam terug.
Daan.
Hij had de makelaar verteld dat hij namens mij handelde.
En dat ik door mijn gezondheid tijdelijk weinig aankon.
Lucas’ schrift
De politie vroeg ook naar wat Lucas had gezien.
Ik wilde niet dat hij steeds opnieuw zijn verhaal aan verschillende volwassenen moest vertellen.
Met begeleiding werd bekeken hoe zijn informatie zorgvuldig en op een voor hem passende manier kon worden vastgelegd.
Zijn schrift bevatte geen volmaakt bewijs van alles wat er was gebeurd.
Het was het schrift van een kind.
Een kind dat tekeningen had gemaakt omdat woorden voor hem moeilijk waren.
Maar verschillende data kwamen overeen met berichten die Daan mij had gestuurd.
En met afspraken die zonder mijn medeweten over mijn appartement waren gemaakt.
Het onderzoek richtte zich daarom op meer dan Lucas’ herinneringen.
Een bericht uit Spanje
Twee dagen later belde Daan.
Ik nam niet op.
Daarna stuurde hij:
Waarom zegt de makelaar dat jij de verkoop hebt tegengehouden?
