“Dat kon niet. Je vader heeft me niet verteld wie.”
Agent Alvarez maakte aantekeningen.
Ik vroeg: « Waarom was Emily op het kerstfeest? »
“Ze overlegde toen nog met je vader.”
Ik voelde me ziek.
Daniël wist het.
Patricia wist het waarschijnlijk wel.
Misschien was dat de reden waarom Emily Daniel met zo’n openlijke afkeer aankeek.
Wat is er met haar gebeurd?
Rebecca gaf langzaam antwoord.
« Ze is professioneel van het toneel verdwenen. »
“Wat betekent dat?”
“Ze neemt de telefoontjes van je vader niet meer op. Ze heeft haar adviesbureau gesloten. En ze is uit Colorado vertrokken.”
“Omdat ze gearresteerd werd.”
Rebecca zweeg.
“Dat wist ik niet.”
Agent Alvarez zei: « Dat weten we nog niet. »
Maya kan zich vergissen.
De jas zou van iemand anders kunnen zijn geweest.
De vrouw had net zo goed iemand anders kunnen zijn.
Ik herinnerde mezelf daaraan.
Eerst de feiten.
Altijd.
Rebecca zei: « Claire, luister goed. Je vader voorzag dat zijn onderzoek na zijn dood druk op je zou kunnen uitoefenen. Daarom kan je meerderheidsbelang in Bennett Flow Systems niet worden verpand zonder de goedkeuring van een onafhankelijke curator. »
« Ik weet. »
“Maar Daniël kent de tweede beveiliging mogelijk niet.”
“Welke tweede waarborg?”
« Als u wordt beschuldigd van een ernstig misdrijf waarbij sprake is van oneerlijkheid of drugs, wordt het stemrecht over uw aandelen niet automatisch overgedragen aan Daniel. »
Mijn ademhaling vertraagde.
“Aan wie wordt het overgedragen?”
« Tijdelijk? »
« Ja. »
“Aan mij en twee onafhankelijke bestuursleden.”
Ik moest bijna lachen.
Daniel wist het niet.
Hij dacht dat mijn arrestatie me zou verzwakken.
Mijn vader had het fonds juist opgericht om dat te voorkomen.
Een klein, wreed gevoel van voldoening nestelde zich in mijn borst.
Mini-beloning nummer één.
Daniels plan – wat de precieze vorm ervan ook moge zijn – was al mislukt.
Rebecca vervolgde.
“Er is meer.”
Natuurlijk wel.
« Uw vader eiste ook een onmiddellijk forensisch onderzoek van elke transactie met betrekking tot Mercer als u onder verdachte omstandigheden zou worden gearresteerd. »
Agent Alvarez keek op.
« Dus een arrestatie leidt tot een audit? »
« Ja. »
Deze keer heb ik wel gelachen.
Slechts één keer.
Rustig.
Mijn vader was achttien maanden dood en zette nog steeds vallen voor iedereen die mij probeerde te vangen.
Agent Alvarez vroeg: « Kunt u die documenten overleggen? »
« Binnen een uur. »
Mijn telefoon trilde.
Patricia.
CLAIRE, DIT IS NU ECHT TE VER GEGAAN. ZEG DAT JE PER ONGELUK MIJN ARMBAND HEBT INGEPAKT EN DAN LOPEN WE ALLEMAAL WEG.
Ik liet het agent Alvarez zien.
Ze fotografeerde het scherm.
Nog een bericht.
JE VERNIETIGT DANIELS CARRIÈRE DOOR EEN MISVERSTAND.
Dan:
JE VADER ZOU ZICH SCHAMEN.
Die deed bijna pijn.
Bijna.
Ik heb niets getypt.
Mijn stilzwijgen begon hen duur te komen staan.
En ik was van plan om rente te blijven berekenen.
Negentig minuten later was de situatie veranderd.
Mijn vlucht was allang vertrokken.
Daniel had een advocaat in de arm genomen.
Patricia beweerde plotseling dat ze geen idee had hoe haar armband in mijn koffer terecht was gekomen.
De hotelbeveiliging was op de hoogte gesteld.
Mijn koffer was in beslag genomen.
En de politie had sneller dan Daniel had verwacht bewakingsbeelden van de stoeprand van het vliegveld en de lobby van het hotel bemachtigd.
De beelden uit het hotel gaven ons de eerste echte doorbraak.
Om 8:14 die ochtend stapte Daniël alleen de lift in.
Om 8:27 kwam hij naar buiten met mijn blauwe koffer.
Dertien minuten.
Niet twaalf.
Om 8:29 bleef hij even staan in de lobby naast Patricia.
Ze boog zich voorover naar de koffer.
Door de camerahoek was niet te zien wat ze aanraakte.
Maar het verraadde haar ware aard.
Om 8:31 uur rolde Daniël de koffer naar de uitgang van het hotel.
Om 8:32 gooide Patricia iets in een prullenbak.
De politie heeft de vuilniszak meegenomen voordat deze werd opgehaald.
Binnenin zat mijn zilveren bagagelabel.
Mini-uitbetaling nummer twee.
Patricia noemde het geen misverstand meer.
Haar advocaat arriveerde zevenentwintig minuten later.
Daniels uitleg veranderde.
Hij beweerde nu dat hij mijn label had vervangen omdat het metalen oogje « gebroken » was.
Agent Alvarez vroeg waarom hij het origineel had weggegooid.
Hij zei dat Patricia dat wel gedaan moest hebben.
Patricia’s advocaat zei haar dat ze moest stoppen met praten.
Daarna volgden de beelden van de stoeprand bij het vliegveld.
Daniel laadde drie koffers uit.
Zijn.
Patricia’s.
De mijne.
Negen volle minuten bleef ik naast de SUV staan terwijl Daniel en Patricia buiten beeld ruzie maakten over iets.
Vervolgens kwam er een man met een donkerblauwe baseballpet op me af.
Daniël schudde hem de hand.
De man boog zich voorover vlakbij mijn koffer.
Zeven seconden.
Dat was alles.
Zeven seconden.
Hij stond op.
Liep weg.
Daniel keek rechtstreeks naar de camera in de terminal.
Vervolgens schoof hij mijn koffer naar me toe.
De politie heeft de beelden geïsoleerd.
Ze konden de man niet meteen identificeren.
Maar Maya herkende hem.
Niet vanaf vandaag.
Van twee maanden eerder.
‘Hij was daar,’ zei ze.
“Met Emily?”
« Ja. »
Agent Alvarez vroeg hoe zeker ze daarvan was.
Maya staarde naar de afbeelding.
« Erg. »
Dat bewees niet wat hij had gedaan.
Maar het bleek dat er die ochtend meer acteurs in het spel waren dan ik dacht.
Ik heb via mijn advocaat kopieën van alle documenten opgevraagd.
Rebecca arriveerde persoonlijk kort na tweeën.
Ze was achtenvijftig, had zilvergrijs haar, was angstaanjagend nauwkeurig en droeg een marineblauw pak dat managers deed stoppen met improviseren.
Ze heeft me een keer omhelsd.
Kort.
Daarna werd ze mijn advocaat.
« Daniels advocaat wil spreken. »
« Nee. »
« Goed. »
“Patricia?”
“Ook niet.”
« Goed. »
“Mag ik naar huis?”
« De politie zegt dat u kunt vertrekken zodra ze uw verklaring hebben afgerond. »
“Niet in mijn huis.”
Rebecca bestudeerde me.
“Je denkt dat Daniel toegang heeft.”
“Ik weet dat Daniel toegang heeft.”
“We regelen wel een andere locatie.”
Ik knikte.
“En hoe zit het met Emily?”
