Nu veranderde Maya’s blik.
Angst.
Echte angst.
“Omdat die vrouw gearresteerd is.”
De kamer werd muisstil.
Ik staarde haar aan.
Wat zat er in haar koffer?
“Ik was niet betrokken bij de zoekactie. Ik zag alleen de nasleep. De politie nam haar mee. Ze bleef maar schreeuwen dat de tas niet van haar was.”
Mijn handen verstijfden.
“Hoe heette ze?”
Maya keek naar agent Alvarez.
Agent Alvarez zei: « Als u het weet. »
“Ik weet de volledige naam niet meer. Misschien Emily. Emma. Zoiets.”
« Was ze bij de man toen de agenten haar arresteerden? »
« Nee. »
“Wanneer is hij vertrokken?”
« Ik weet het niet. »
Maya aarzelde.
« Maar voordat de agenten arriveerden, zag ik hem met iemand praten vlak bij de uitgang. »
« WHO? »
“Een vrouw.”
Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
« Ouder? »
« Ja. »
« Blond? »
« Ja. »
“Dure kleding?”
« Ja. »
Patricia.
Misschien.
Misschien niet.
Ik weigerde mijn vermoeden in zekerheid om te zetten.
Zo maakten mensen fouten.
Toch schreeuwde elk instinct dat ik had het uit.
Agent Alvarez verzocht Maya een aparte verklaring af te leggen.
Toen keek ze me aan.
« Kent u een vrouw met de naam Emily of Emma die met uw man in verband staat? »
« Nee. »
Ik dacht er nog eens over na.
« Wachten. »
Een kerstfeest.
Twee jaar geleden.
Mercer Development.
Een vrouw met rood haar had Daniel bij de bar aangesproken.
Hij stelde haar voor als Emily Grant.
Voormalig overnameadviseur.
Ze had voor Mercer Development gewerkt aan een project in Californië.
Patricia had binnen enkele seconden een onderbreking geuit.
Nadat Emily was weggelopen, vroeg ik Daniel waarom ze er zo overstuur uitzag.
Hij zei dat er sprake was van een contractgeschil.
Ik heb nooit meer aan haar gedacht.
‘Emily Grant,’ zei ik.
Agent Alvarez schreef het op.
‘Wat weet je over haar?’
“Bijna niets.”
“Waar is ze nu?”
“Ik heb geen idee.”
Agent Alvarez stapte naar buiten.
Ik bleef alleen in de kamer achter.
Precies drieënveertig seconden lang.
Ik weet het, want ik heb de secondewijzer van de wandklok gezien.
Toen ging mijn telefoon.
Daniël.
Ik staarde naar het scherm tot het stopte.
Hij belde opnieuw.
Maar goed.
Drie gemiste oproepen.
Er verscheen een bericht.
CLAIRE, MAAK HIER NIET IETS VAN WAT HET NIET IS.
Een andere.
MAM IS IN PANIEK. WE KUNNEN DIT OPLOSSEN.
En toen nog een.
ONTHOUD WIE DE AANDELEN VAN JE VADER OVERNEEMT ALS DIT HUWELIJK OP DE klippen loopt.
Ik heb dat twee keer gelezen.
Daarna heb ik screenshots gemaakt.
Ik heb ze doorgestuurd naar mijn advocaat, Rebecca Sloan.
Rebecca belde voordat ik de telefoon kon neerleggen.
“Claire?”
“Ik ben op het vliegveld van Denver.”
‘Ik weet het. Ik heb de screenshots gezien. Ben je veilig?’
« Ja. »
“Bent u werkzaam bij de politie?”
« Ja. »
“Goed. Ga niet met Daniël mee.”
“Dat was ik niet van plan.”
« Wat is er gebeurd? »
Ik heb het haar verteld.
Niet emotioneel.
Chronologisch.
Tas.
Armband.
Medicatie.
Zwart etui.
Maya.
Emily Grant.
Grijze jas.
Rebecca zweeg.
“Rebecca?”
“Ik ben hier.”
“Je kent die naam wel.”
Nog een pauze.
« Ja. »
Mijn hartslag schoot omhoog.
« Hoe? »
“Je vader kende haar.”
Dat sloeg me de adem uit.
« Wat? »
‘Claire, waar ben je precies?’
“Interviewruimte.”
« Alleen? »
« Ja. »
« Ik verzoek u mij alleen via de luidspreker door te schakelen als er een agent aanwezig is. »
« Waarom? »
« Omdat ik je op het punt sta iets te vertellen waarover ik wettelijk gezien niet mag praten, tenzij aan bepaalde voorwaarden is voldaan. »
Ik stond op.
“Welke voorwaarden?”
“Een geloofwaardige criminele dreiging waarbij Daniel Mercer betrokken is.”
De deur ging open.
Agent Alvarez keerde terug.
Ik heb Rebecca op de luidspreker gezet.
“Rebecca Sloan, mijn advocaat.”
Agent Alvarez knikte.
Rebecca zei: « Agent, mijn cliënt is mogelijk betrokken bij een zaak met een zekere Emily Grant. Voordat ik verder uitleg, kunt u bevestigen of u onderzoek doet naar bewijsmateriaal dat mogelijk in de bagage van mijn cliënt is geplaatst? »
Agent Alvarez antwoordde voorzichtig.
“We onderzoeken mogelijke manipulatie.”
“Dat is voldoende.”
Rebecca haalde diep adem.
“Claire, je vader heeft Emily Grant achttien maanden voor zijn dood in dienst genomen.”
Ik greep de rand van de tafel vast.
“Om wat te doen?”
« Een audit uitvoeren van een voorgestelde joint venture tussen Bennett Flow Systems en Mercer Development Group. »
Ik sloot mijn ogen.
Daniel had me verteld dat mijn vader hem aardig vond.
Misschien wel.
Maar mijn vader vertrouwde meer op cijfers dan op charme.
Wat heeft Emily gevonden?
“Ik ken de volledige omvang niet.”
“Dat is geen antwoord.”
“Het is de enige die ik heb.”
Rebecca vervolgde.
« Uw vader heeft haar voorlopige bevindingen via een externe advocaat onder het advocatengeheim geplaatst. Hij maakte zich zorgen dat iemand bij Mercer Development aansprakelijkheden tussen gelieerde bedrijven doorschoof om bepaalde projecten gezonder te laten lijken dan ze in werkelijkheid waren. »
“Daniel?”
“Dat kan ik niet zeggen.”
« Kan niet of wil niet? »
