Vervolgens een foto.
Ik heb het opengemaakt.
Even begreep ik niet wat ik zag.
Een oud kantoor.
Grijs tapijt.
Conferentietafel.
Een datumstempel in de hoek van bijna twee jaar eerder.
Mijn vader zat aan de ene kant.
Daniël zat tegenover hem.
En naast Daniël zat Patricia.
Op de tafel tussen hen in lag een zwart bagagelabel.
Hetzelfde model als degene die die ochtend aan mijn koffer hing.
Mijn huid werd koud.
Er verscheen nog één laatste bericht.
Mijn naam is Emily Grant.
Ik stond zo snel op dat mijn stoel over de vloer schraapte.
Rebecca keek op.
« Wat is er gebeurd? »
Ik heb niet geantwoord.
De telefoon trilde opnieuw.
Emily stuurde een adres.
Vervolgens één zin.
Je vader kwam erachter wat de huurlingen deden, maar hij was niet degene die mijn rapport verzegelde.
Ik staarde naar het scherm.
Rebecca stond op.
“Claire?”
Nog een bericht.
IK WEET WIE HET GEDAAN HEEFT.
Vervolgens verscheen er een videobestand.
Elf seconden lang.
Ik drukte op afspelen.
De beelden waren korrelig en zonder geluid.
Een parkeergarage.
Mijn vader loopt naar zijn vrachtwagen.
Een figuur nadert hem.
Niet Daniël.
Niet Patricia.
Mijn vader stopte.
De persoon stapte onder een plafondlamp.
Rebecca maakte een geluid achter me.
Een klein, gebroken geluid dat ik nog nooit eerder van haar had gehoord.
Omdat de man in de video Martin Hale was.
De huidige advocaat van Mercer Development.
De advocaat die het verzegelde auditrapport van mijn vader in bezit heeft.
De man met wie Rebecca die middag contact had opgenomen om het vrij te geven.
Mijn telefoon trilde nog een laatste keer.
Emily’s laatste boodschap vulde het hele scherm.
MARTIN WEET DAT JIJ VANDAAG DE CONTROLE HEBT GEACTIVEERD.
HIJ WEET OOK WAAR JE VERBLIJFT.
Toen klopte er iemand drie keer op de deur van de hotelsuite.
