Ik voelde hoe mijn hele lichaam versteende.
“Zeg eens.”
Hij legde zijn handen op tafel. Zijn vingers trilden.
“De tweede armband was niet voor een vrouw.”
Ik lachte. Een droge, lege lach.
‘Natuurlijk. Nu ga je me nog vertellen dat het voor je collega, je zus, je moeder was…’
‘Nee,’ onderbrak hij. ‘Het was voor onze dochter.’
Het werd stil in de kamer.
Ik hield mijn adem in.
“We hebben geen dochter, Martin.”
Hij liet zijn hoofd zakken.
Die ene beweging was genoeg om mijn hart in mijn borst te breken.
‘Dat hebben we gedaan,’ fluisterde hij.
Ik stond op van de stoel.
“Wat zeg je nou…?”
Hij sloeg zijn ogen op. Ze waren gevuld met het soort schuldgevoel dat iemand jarenlang met zich meedraagt.
“Zesentwintig jaar geleden… toen je in het ziekenhuis lag na de bevalling… vertelde de dokter me dat een van de meisjes het niet zou overleven.”
De wereld stond stil.
“Een van de meisjes?”
Martins lippen trilden.
“Je hebt een tweeling gekregen.”
Ik greep de rand van de tafel vast. Mijn benen werden slap.
“Nee… nee… ik heb alleen Grace gebaard. Alleen ónze Grace…”
“Je was er zo slecht aan toe dat ze je niets vertelden. Je moeder was in het ziekenhuis. Zij wist het. Ik wist het ook. De dokters zeiden dat het tweede meisje erg zwak was, dat ze met behulp van machines ademde en dat haar kansen bijna nul waren. En toen…”
Hij sloot zijn ogen.
“En wat dan?”
“Toen kwam er een vrouw. Een verpleegster die al jaren geen kinderen kon krijgen. Ze zei dat als we ermee instemden, ze de baby mee zou nemen, naar een andere stad zou verhuizen en voor haar leven zou vechten. Je moeder zei dat als je het wist, je het nooit zou laten gebeuren. En als de baby zou sterven, zou je daar nooit overheen komen.”
Ik fluisterde nauwelijks hoorbaar:
“Heb je mijn kind aan iemand anders gegeven?”
Martin begon te huilen.
Ik had hem nog nooit zo gezien.
“Ik heb een fout gemaakt. De grootste fout van mijn leven. Maar op dat moment was ik bang. Je had bloed verloren. De dokters zeiden dat je rust nodig had. Je moeder overtuigde me. Ze zei: laat tenminste één kind overleven. Laat jou een vredig leven leiden.”
