Ik keek mijn man aan. “Welke vragen?”
Travis antwoordde.
“Of ik haar ooit ergens anders mee naartoe heb genomen. Of ik dingen voor haar heb gekocht. Of ik haar dingen heb laten doen die jij niet zou toestaan. Of ik haar heb gezegd geheimen te bewaren.”
Mijn maag trok samen.
Ryan zei: “Dat zijn normale vragen.”
‘De vragen waren niet het probleem,’ antwoordde Travis. ‘Tenminste, niet de eerste keer dat je ze stelde, maar daarna bleef je maar doorvragen nadat ze je antwoord had gegeven.’
Ik keek naar Ryan. Hij keek me niet aan.
Travis vervolgde: “Ze vertelde me dat je het steeds maar weer ter sprake bracht. Uiteindelijk zei je tegen haar: ‘Je hoeft Travis niet te beschermen. Je kunt het me vertellen als hij je pijn heeft gedaan.'”
Mijn borst trok samen. “Ryan… wat is er in hemelsnaam aan de hand?”
Hij draaide zich naar me toe.
“Ik wilde het zeker weten!”
Travis’ stem werd harder. “Ze zei: ‘Papa blijft maar vragen alsof ik het verkeerd zeg.'”
Ik bedekte mijn mond. Opeens begreep ik Emma’s gedrag.
Travis vervolgde.
“Ik heb een paar dagen geleden met hem gepraat. Ik heb hem gezegd dat als hij een probleem met me heeft, hij dat met mij moet bespreken. Stop met Emma erbij te betrekken.”
Ryan lachte bitter. “Jij hebt me verteld hoe ik mijn dochter moet opvoeden.”
‘Ik zei toch dat je moest ophouden haar te laten denken dat ze liegt, want ze zal je toch niet het antwoord geven dat je wilt horen.’ Travis keek ons beiden aan. ‘Hij zei dat hij het zou regelen.’
Ryans oplossing was om Travis te verwijderen.
Ryan wees naar hem. “Dit bewijst precies wat ik al die tijd al zeg. Waarom praat mijn zevenjarige met jou over mij?”
Travis staarde hem aan. ‘Omdat je haar steeds maar naar mij bleef vragen.’
Ryan zweeg.
Maar de echte vraag bleef.
Waar was hij eigenlijk bang voor?
Ik draaide me naar Travis om. “Je had het me moeten vertellen.”
Hij knikte onmiddellijk.
‘Je hebt gelijk. Ik dacht dat hij het zou repareren,’ zei Travis. ‘Ik had het mis.’
Ryan begon heen en weer te lopen.
“Je begrijpt het niet.”
‘Wat begrijp ik niet?’ vroeg ik.
Hij draaide zich naar me toe.
‘Hij is er altijd.’ Ryans woorden kwamen sneller. ‘Was je auto kapot toen je een tiener was? Travis repareerde hem. Is je vader overleden? Travis hielp je moeder. Gaat er iets kapot? Travis kan het repareren. Heb je hulp nodig met Emma? Travis staat voor je klaar.’
Zijn gezicht vertrok.
“Elke keer dat ik er niet kan zijn, is Hij er op de een of andere manier wel.”
Ryan wierp een blik op Travis voordat hij zijn blik weer op mij richtte.
“Soms denk ik dat je al die tijd verliefd op hem bent geweest.”
Het werd stil in de kamer.
Zelfs Ryan leek verbijsterd door wat hij had gezegd.
Eindelijk begreep ik het.
“Je bent jaloers op hem.”
Ryan staarde me aan.
“Nee. Dit gaat over Emma.”
‘Nee, dat is het niet. Want als het om Emma ging, zou je een betrouwbare, bevoegde volwassene niet vervangen door iemand van wie we al hadden afgesproken dat ze de kinderen niet regelmatig kon ophalen. Je zou Emma niet ondervragen totdat ze het gevoel had dat ze loog.’
