DEEL 2
Ik staarde naar het bericht op Daniels telefoon. Daarna keek ik naar mijn man, die zich met zijn gezonde hand aan de deurpost vasthield.
‘Wie is zij?’ vroeg ik.
‘Sophie, niet hier.’
‘Je hebt een armbandje van een pasgeboren baby in je zak. Er staat jouw achternaam op. En iemand stuurt je een bericht dat ik de waarheid moet horen. Waar wil je dit dan bespreken? Aan onze keukentafel, terwijl ik onze kinderen eten geef?’
Daniel keek naar de verpleegkundige die achter hem verscheen.
‘Meneer Vermeer, u moet terug naar uw kamer.’
‘Nog één minuut,’ mompelde hij.
Maar ik was degene die geen minuut langer wilde wachten.
‘Ik wil een naam, Daniel.’
Hij sloot zijn ogen.
‘Mila.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Wie is Mila?’
‘Een meisje. Ze is drie weken oud.’
Het duurde enkele seconden voordat zijn woorden werkelijk tot me doordrongen.
‘Is ze jouw dochter?’
Daniel keek naar de grond.
‘Ik weet het niet zeker.’
Ik begon te lachen. Niet omdat iets grappig was, maar omdat mijn hoofd weigerde te begrijpen wat ik hoorde.
‘Je weet het niet zeker?’
‘Het is ingewikkeld.’
‘Nee, Daniel. Onze hypotheek is ingewikkeld. Twee huilende baby’s tegelijk verzorgen is ingewikkeld. Een pasgeboren meisje verbergen voor je vrouw is iets heel anders.’
De verpleegkundige begeleidde hem terug naar zijn kamer. Ik volgde hen met de plastic zak stevig tegen mijn borst gedrukt.
Toen we alleen waren, vertelde Daniel eindelijk een deel van zijn verhaal.
Zeven maanden eerder had hij een bericht ontvangen van een vrouw die Marieke heette.
Ik kende die naam.
Marieke de Vries was een vroegere collega van Daniel. Ze had jarenlang op dezelfde afdeling gewerkt, totdat ze plotseling ontslag had genomen.
Ik herinnerde me haar afscheidsfeestje nog. Daniel had die avond gezegd dat ze naar een andere stad verhuisde om dichter bij haar familie te wonen.
‘Marieke vertelde me dat ze zwanger was,’ zei hij zacht.
‘Van jou?’
‘Dat beweerde ze.’
Ik voelde iets in mijn borst breken.
‘Heb je een verhouding met haar gehad?’
Daniel antwoordde niet onmiddellijk.
Dat was antwoord genoeg.
‘Hoe lang?’
‘Een paar weken. Het was afgelopen voordat ik wist dat jij zwanger was.’
Ik deinsde achteruit.
Onze kinderen waren zes maanden oud. Als Mila werkelijk zijn dochter was, moest de verhouding hebben plaatsgevonden terwijl wij bezig waren met vruchtbaarheidsbehandelingen.
Terwijl ik huilde na iedere negatieve test.
Terwijl Daniel mijn hand vasthield en zei dat we samen alles aankonden.
‘Je hebt me bedrogen in de moeilijkste periode van mijn leven.’
‘Sophie, ik heb een verschrikkelijke fout gemaakt.’
‘Een fout is vergeten melk te kopen.’
Mijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering.
‘Jij hebt maandenlang tegen me gelogen.’
Daniel begon te huilen.
Maar zijn tranen maakten me niet zachter.
‘Waarom had je dat armbandje bij je?’
Hij vertelde dat Marieke drie weken geleden was bevallen. Hij was in het ziekenhuis geweest, had het meisje gezien en een vaderschapstest aangevraagd.
‘De uitslag zou vandaag komen.’
Ik keek naar zijn telefoon.
‘En het bericht?’
Daniel aarzelde.
‘Dat komt waarschijnlijk van Marieke.’
Ik draaide het armbandje opnieuw om. Onder de handgeschreven boodschap stond inderdaad een telefoonnummer.
‘Waarom wilde je niet dat ik haar belde?’
‘Omdat ze niet stabiel is. Ze heeft het moeilijk sinds de bevalling.’
‘Of omdat ze me meer kan vertellen dan jij?’
Daniel keek me aan, maar zei niets.
Ik haalde mijn eigen telefoon tevoorschijn en toetste het nummer in.
Hij greep naar mijn arm.
‘Sophie, alsjeblieft.’
Ik trok me los.
Na vier keer overgaan werd er opgenomen.
Een vermoeide vrouwenstem zei: ‘Daniel?’
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Met zijn vrouw.’
Aan de andere kant werd het stil.
Toen hoorde ik een baby huilen.
‘Sophie,’ fluisterde Marieke. ‘Ik heb zo gehoopt dat jij zou bellen.’
Mijn hart bonsde.
‘Waarom?’
Haar antwoord veranderde alles opnieuw.
‘Omdat Daniel je niet alleen over mij heeft voorgelogen. Er is iets wat je moet weten over het geld dat van jullie gezamenlijke rekening is verdwenen.’
