DEEL 3
Ik ging zitten.
‘Welk geld?’
Marieke haalde hoorbaar adem.
‘Heeft Daniel je verteld dat hij me financieel heeft geholpen?’
Ik keek naar mijn man.
Hij was doodsbleek geworden.
‘Nee,’ antwoordde ik.
‘Dan moet je misschien eerst jullie bankafschriften bekijken.’
Ik verbrak de verbinding niet. Met trillende vingers opende ik onze bankapp.
Onze gezamenlijke spaarrekening bevatte aanzienlijk minder geld dan ik had verwacht.
Bijna achttienduizend euro was verdwenen.
Ik scrolde door de transacties.
Kleine bedragen, verspreid over maanden. Soms vierhonderd euro, soms twaalfhonderd. Een enkele keer drieduizend.
Allemaal overgemaakt naar dezelfde rekening.
M. de Vries.
‘Daniel?’
Hij sloeg zijn ogen neer.
‘Ik wilde het terugbetalen voordat je het zou merken.’
Ik voelde een ijzige kalmte over me heen komen.
‘Dat geld was voor onze kinderen.’
‘Ik weet het.’
‘Dat waren onze reserves. Geld voor als er iets mis zou gaan. Voor de tweeling. Voor ons gezin.’
‘Marieke had problemen. Ze kon haar huur niet betalen. Ze had medische kosten.’
Aan de telefoon begon Marieke plotseling te huilen.
‘Dat is niet helemaal waar.’
Ik drukte de luidspreker aan.
‘Wat bedoel je?’
‘Ik heb hem nooit gevraagd om zoveel geld. In het begin maakte hij geld over omdat hij dacht dat het kind van hem was. Maar later begon hij te betalen om ervoor te zorgen dat ik jou niets zou vertellen.’
Daniel richtte zich op.
‘Dat is niet eerlijk, Marieke.’
‘Niet eerlijk?’ Haar stem werd scherp. ‘Je beloofde dat je Sophie zelf zou inlichten. Iedere maand zei je dat je nog even tijd nodig had.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Dus jullie hadden een afspraak?’
‘Hij wilde dat ik wachtte totdat de vaderschapstest klaar was,’ zei Marieke. ‘Maar ik heb hem gezegd dat ik niet langer wilde meewerken aan zijn leugens.’
Daniel wreef met zijn gezonde hand over zijn gezicht.
‘Ik was bang mijn gezin kwijt te raken.’
‘En daarom heb je ons geld gebruikt om je geheim te bewaren?’ vroeg ik.
Hij keek me hulpeloos aan.
Voor het eerst in acht jaar zag ik niet de man met wie ik getrouwd was, maar iemand die ik nauwelijks kende.
Marieke vroeg of we elkaar konden ontmoeten.
‘Ik wil je de documenten laten zien. Niet om Daniel terug te krijgen. Ik wil helemaal geen relatie met hem. Ik wil alleen dat dit stopt.’
Ik noteerde haar adres.
Toen verbrak ik de verbinding.
Daniel probeerde mijn hand vast te pakken.
‘Sophie, luister naar me. Ik hou van jou en van onze kinderen.’
Ik keek naar zijn hand.
Diezelfde hand had mij tijdens de bevalling vastgehouden.
Diezelfde hand had onze dochter voor het eerst opgetild.
En diezelfde hand had bijna achttienduizend euro overgemaakt naar de vrouw met wie hij mij had bedrogen.
‘Ik geloof dat je van onze kinderen houdt,’ zei ik. ‘Maar ik weet niet meer wat jouw liefde voor mij betekent.’
Hij begon iets te zeggen, maar ik stond op.
‘Ik ga naar huis.’
‘Kom je terug?’
Ik keek nog één keer naar het roze armbandje.
‘Dat weet ik niet.’
Buiten het ziekenhuis begon het te regenen.
Ik zat bijna twintig minuten in mijn auto zonder de motor te starten.
Daarna belde ik onze buurvrouw om te vragen of de tweeling rustig sliep.
‘Allebei als roosjes,’ zei ze.
Ik bedankte haar en barstte pas in tranen uit toen ik ophing.
Die avond, terwijl Lucas en Emma in hun bedjes lagen, opende ik onze oude administratie.
Ik controleerde iedere overschrijving, iedere rekening en iedere spaarpot.
Daarbij ontdekte ik nog iets.
Drie maanden eerder had Daniel zonder overleg een persoonlijke lening afgesloten.
Twaalfduizend euro.
Ik staarde naar het scherm.
Dit was geen eenmalige misstap meer.
Het was een zorgvuldig verborgen tweede leven.
De volgende ochtend ontving ik een bericht van Marieke.
‘De uitslag van de vaderschapstest is binnen. Daniel weet het nog niet. Ik denk dat je hem samen met mij moet lezen.’
