DEEL 6 — VALERIE HAD OOK EEN ANDER VERHAAL GEKREGEN
Valerie kwam zonder make-up.
Geen designerjurk.
Gewone spijkerbroek.
Trui.
Ze zag jonger uit.
Dat maakte me niet zachter.
Maar minder eenvoudig boos.
‘Dank dat je kwam,’ zei ik.
‘Ik weet niet waarom ik hier ben.’
‘Ik ook niet.’
Ze keek naar mijn handen.
‘Je ring is af.’
Ik had hem een week eerder in doos gelegd.
‘Ja.’
‘Alexander draagt die van hem nog.’
Dat wist ik niet.
‘Waarom?’
‘Hij zegt vanwege werk.’
Natuurlijk.
We bestelden koffie.
Ik begon:
‘Wat heeft Alexander jou over ons huwelijk verteld?’
Valerie ademde.
‘Dat jullie al ruim een jaar feitelijk uit elkaar waren.’
Ik lachte kort.
‘Wij sliepen in hetzelfde bed.’
Haar gezicht werd rood.
‘Hij zei dat jullie alleen nog samenwoonden voor kinderen.’
‘We hadden seks.’
Ze sloot ogen.
‘Wanneer voor het laatst?’
Ik wilde die vraag eigenlijk niet beantwoorden.
‘Drie weken voor feest.’
Haar gezicht werd wit.
‘Hij zei dat jullie al meer dan zes maanden niet—’
Ze stopte.
‘Nee.’
Ik voelde onverwacht geen overwinning.
Alleen misselijkheid.
‘Wat zei hij over huis?’
‘Dat het van hem was.’
‘Niet waar.’
‘Dat heb ik gehoord.’
‘Wist je dat je bij hem direct rapporteerde en relatie gemeld moest worden?’
‘Hij zei dat dat na promotie niet meer hoefde omdat teamstructuur zou veranderen.’
‘Maar relatie begon elf maanden geleden.’
‘Ja.’
‘Heeft hij jouw beoordeling gedaan?’
Stilte.
‘Valerie.’
‘Ja.’
‘Bonus?’
‘Hij adviseerde.’
‘Waarom meldde je niets?’
Ze keek me strak aan.
‘Omdat ik verliefd was. Omdat ik geloofde dat hij binnenkort vrij zou zijn. Omdat ik dacht dat regels vooral bedoeld waren voor misbruik en ik mezelf vertelde dat dit dat niet was.’
Dat was eerlijker dan ik verwachtte.
‘Heeft hij je iets beloofd?’
‘Dat we na promotie samen zouden wonen.’
Ik keek haar aan.
‘Waar?’
‘Hier.’
Mijn keel trok.
‘Hij dacht dat jij zou vertrekken?’
‘Hij zei dat jij meestal bij je ouders kon wonen totdat scheiding geregeld was.’
Daar zat zo’n vanzelfsprekendheid in dat ik bijna moest lachen.
‘En kinderen?’
‘Om en om.’
‘Heeft hij gezegd dat ik akkoord was?’
‘Hij zei dat jij uiteindelijk vooral financieel wilde worden uitgekocht.’
Ik keek uit raam.
‘Wat heeft hij over mij gezegd?’
Valerie’s gezicht trok.
‘Dat wil je niet weten.’
‘Waarschijnlijk wel.’
‘Dat je controlerend bent.’
‘Oké.’
‘Dat je alles plant.’
‘Waar.’
‘Dat je seks alleen gebruikt om huwelijk rustig te houden.’
Die sneed.
‘Nog?’
‘Dat je hem jarenlang klein hebt gehouden door hem te vergelijken met zijn vader.’
Ik staarde.
‘Ik heb hem juist altijd tegen zijn vader verdedigd.’
Valerie keek verrast.
‘Hij zei dat je Willem verafgoodde.’
Ik dacht aan feest.
Ik organiseerde het juist omdat ik wist hoe diep vaders kritiek zat.
‘Nog iets?’
‘Dat Helena jou liever had dan hem.’
Ik lachte bitter.
‘Tot twee weken geleden dacht ik dat Helena mij nauwelijks mocht.’
Valerie keek naar tafel.
‘Hij zei dat zijn moeder altijd jouw kant koos.’
‘Ze kende mijn kant niet.’
Daar was patroon.
Ik vroeg:
‘Waarom liep je zaterdag met hem naar binnen?’
Ze slikte.
‘Hij zei dat jij met kinderen bij je ouders was en dat dit de avond was waarop hij definitief zou vertrekken.’
‘En jij wilde mee spullen ophalen?’
‘Ja.’
‘Waarom kuste je hem in hal?’
Haar ogen vulden zich.
‘Omdat ik dacht dat eindelijk niets meer geheim hoefde.’
Ik geloofde haar.
Dat maakte wat ze had gedaan niet goed.
Ze wist dat hij getrouwd was.
Had elf maanden een affaire.
Maar ze dacht dat deur al dicht was.
Alexander had alleen vergeten mij te vertellen dat hij hem had gesloten.
‘Ga je bij hem blijven?’
Ze keek op.
‘Weet ik niet.’
‘Dat is jouw probleem.’
‘Ik weet het.’
‘En Valerie?’
‘Ja?’
‘De champagne spijt me.’
Ze keek verbaasd.
‘De taart ook?’
‘Minder.’
Ze lachte ondanks zichzelf.
Ik ook.
Vijf seconden.
Daarna serieus.
‘HR heeft mij gisteren formeel gehoord.’
‘Oké.’
‘Ik ga waarheid vertellen.’
‘Goed.’
‘Ook dat hij mij vertelde dat teamstructuur al veranderd was.’
‘Goed.’
‘Hij gaat mij haten.’
Ik dacht aan vijftien jaar met Alexander.
‘Dat is soms prijs van stoppen met meewerken aan iemand anders’ verhaal.’
Toen wij opstonden, zei Valerie:
‘Marjolein?’
‘Ja?’
‘Ik wist dat hij niet gescheiden was. Ik had moeten wachten.’
Ik knikte.
‘Ja.’
Geen vergeving.
Geen scène.
Waarheid hoefde niet meer versierd.
