Zijn gezicht verloor alle kleur.
De envelop werd aan hem gegeven.
“Wat is dit?”
“U bent officieel gedagvaard.”
Claire keek tussen hen heen en weer.
“Waarvoor?”
Ik antwoordde voordat Daniel dat kon doen.
“Mijn echtscheidingsprocedure, financiële beschermingsmaatregelen en de melding aan de bank over de vervalste hypotheekdocumenten.”
Daniel keek mij aan.
“Heb je dit hier gedaan?”
“Nee,” zei ik. “Jij hebt dit gedaan toen je mijn handtekening vervalste en het geld gebruikte voor je vakantie.”
Claire verstijfde.
“Wat?”
Ik keek Daniel aan.
“Er was geen wedstrijd. Er waren schulden. Heel veel schulden.”
Claire keek hem aan alsof ze hem niet meer herkende.
“Dat klopt niet…”
“Ik vond de documenten. De bankbrieven. Mijn vervalste handtekening.”
Ze keek hem aan.
“Je zei dat je die reis had gewonnen.”
Hij probeerde te glimlachen.
“Ik kan het uitleggen.”
“Kun je dat?” vroeg ze.
Hij keek mij woedend aan.
“Je hebt dit opgezet.”
Ik trok het dekentje over de dichtstbijzijnde baby recht.
“Nee. Ik heb alleen gezorgd dat de waarheid je ontmoette op de plek waar je landde.”
Hij opende de envelop met trillende handen.
“Helen, luister naar me…”
“Ik heb maanden naar je geluisterd,” zei ik. “Toen je zei dat je rust nodig had. Toen je zei dat we later zouden praten. Toen je deed alsof mij achterlaten tijdelijk was en geen keuze.”
Claire liep al weg.
Ze draaide zich nog één keer om.
